មានបុរសម្នាក់បានយកវូហ្ទុ តែបានទុកកន្លែងមួយប៉ុនក្រចកនៅត្រង់ជើងរបស់ខ្លួនមិនបានលាង។ ពេលនោះ ណាពី ﷺ លោកបានឃើញ ហើយលោកក៏បានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ចូរអ្នកត្រឡប់ទៅយកវូហ្ទុម្តងទៀតឲ្យបានល្អ”។ បុរសនោះក៏បានត្រឡប់ទៅយកវូហ្ទុម្តងទៀត រួចក៏បានសឡាត។

ចាំបាច់ត្រូវរួសរាន់ក្នុងការប្រើគ្នាឱ្យធ្វើល្អ និងណែនាំដល់អ្នកដែលមិនដឹង និងអ្នកដែលភ្លេចភ្លាំង ជាពិសេសប្រសិនបើប្រការអាក្រក់នោះអាចបណ្តាលឱ្យខូចខាតដល់ការគោរពសក្ការៈ(អ៊ីហ្ពាហ្ទាត់)របស់គេ។
ចាំបាច់ត្រូវលាងអវយវៈដែលត្រូវយកវូហ្ទុទាំងអស់នឹងទឹកឲ្យបានសព្វល្អ។ ជាការពិតណាស់ ប្រសិនបើមានផ្នែកណាមួយនៃអវយវៈដែលត្រូវយកវូហ្ទុនោះមិនមានទឹកជ្រាបទៅដល់(សូម្បីតែបន្តិចក៏ដោយ) ការយកវូហ្ទុនោះ គឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ ហើយចាំបាច់ត្រូវយកវូហ្ទុឡើងវិញ ប្រសិនបើកន្លងផុតរយៈពេលយូរ។
បង្គាប់ប្រើឲ្យយកវូហ្ទុឱ្យបានល្អតាមរយៈការយកវូហ្ទុឱ្យបានពេញលេញ និងសព្វល្អតាមទៅរបៀបរបបដែលបានបញ្ញត្តិដោយច្បាប់ឥស្លាម។
ជើងទាំងពីរ គឺជាផ្នែកមួយនៃអវយវៈដែលត្រូវយកវូហ្ទុ ហើយការជូតជើងទាំងពីរ មិនគ្រប់គ្រាន់ទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ចាំបាច់ត្រូវតែលាង។
ចាំបាច់ត្រូវធ្វើជាបន្តបន្ទាប់រវាងអវយវៈដែលត្រូវយកវូហ្ទុ ដោយត្រូវលាងអវយវៈនីមួយៗមុនពេលអវយវៈមុនស្ងួត។
ការមិនដឹង និងការភ្លេចភ្លាំងមិនបានធ្វើឲ្យប្រការដែលជាកាតព្វកិច្ចលែងក្លាយជាកាតព្វកិច្ចនោះឡើយ។ វាគ្រាន់តែមិនមានបាបកម្មប៉ុណ្ណោះ។ ជាការពិតណាស់ បុរសខាងលើដែលយកវូហ្ទុមិនបានសព្វល្អដោយសារតែមិនដឹង គឺណាពី ﷺ មិនបានលើកលែងឲ្យបុរសនោះចំពោះប្រការដែលជាកាតព្វកិច្ច(ពោលគឺការយកវូហ្ទុមុនសឡាត)នោះឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ លោកបានបញ្ជាបុរសនោះឱ្យយកវូហ្ទុម្តងទៀត។