“តើខ្ញុំមិនបានប្រាប់ពួកអ្នកពីមនុស្សដែលល្អបំផុត និងមនុស្សដែលអាក្រក់បំផុតក្នុងចំណោមអ្នកទេឬ”?

ណាពី ﷺ បានក្រោកឈរនៅចំពោះមុខមនុស្សមួយក្រុមក្នុងចំណោមសហាហ្ពាត់របស់លោកដែលកំពុងអង្គុយ ហើយលោកបានសួរពួកគេថា៖ តើខ្ញុំមិនបានប្រាប់ពួកអ្នក និងមិនបានរំលឹកដល់ពួកអ្នកអំពីមនុស្សដែលល្អបំផុត និងមនុស្សដែលអាក្រក់បំផុតនៃពួកអ្នកទេឬ? ពេលនោះ ពួកគេមិនបាននិយាយ ហើយក៏មិនបានឆ្លើយតបអ្វីទាំងអស់ ព្រោះខ្លាចក្រែងត្រូវបានគេកំណត់ថាជាមនុស្សដែលល្អជាងគេ ឬមនុស្សដែលអាក្រក់ជាងគេ ហើយពួកគេក៏ខ្លាចត្រូវបានគេបកអាក្រាតផងដែរ។ ដូច្នេះ ពួកគេក៏នៅស្ងៀម។ ណាពី ﷺ បានសួរសំណួរនេះទៅកាន់ពួកគេម្ដងហើយម្ដងទៀតចំនួនបីដង។ បន្ទាប់មក មានបុរសម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេបានឆ្លើយថា៖ ពិតមែនហើយ ឱរ៉ស៊ូលុលឡោះ! សូមប្រាប់ពួកយើងអំពីមនុស្សដែលល្អជាងគេបំផុត និងមនុស្សដែលអាក្រក់ជាងគេបំផុតក្នុងចំណោមពួកយើងផង។ ពេលនោះ ណាពី ﷺ ក៏បានបញ្ជាក់ដល់ពួកគេថា៖ មនុស្សដែលល្អជាងគេបំផុតក្នុងចំណោមពួកអ្នក គឺអ្នកដែលត្រូវបានគេសង្ឃឹម និងរំពឹងទុកនូវសេចក្ដីល្អ ប្រការល្អ និងភាពស្មោះត្រង់របស់ជននោះ ហើយគេក៏មានសុវត្ថិភាពពីប្រការអាក្រក់របស់ជននោះផងដែរដោយគេមិនខ្លាចទទួលការរំលោភបំពាន និងការប្រព្រឹត្តអាក្រក់របស់ជននោះឡើយ។ ចំណែកឯមនុស្សដែលអាក្រក់ជាងគេបំផុតក្នុងចំណោមពួកអ្នកវិញ គឺអ្នកដែលគេមិនសង្ឃឹម និងមិនរំពឹងថានឹងទទួលបានសេចក្ដីល្អ ការធ្វើល្អ និងភាពស្មោះត្រង់របស់ជននោះ ហើយគេក៏មិនមានសុវត្ថិភាពពីប្រការអាក្រក់របស់ជននោះដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបារម្ភខ្លាចទទួលនូវការរំលោភបំពាន និងការប្រព្រឹត្តអាក្រក់របស់ជននោះថែមទៀត។