“ដួងចិត្តរបស់មនុស្សចាស់នៅតែក្មេងជានិច្ចចំពោះពីរប្រការគឺ ស្រឡាញ់លោកិយ និងមានក្តីស្រមៃវែងឆ្ងាយ”។

បញ្ជាក់ពីលក្ខណៈធម្មជាតិរបស់មនុស្ស គឺស្រឡាញ់លោកិយ និងមានក្តីស្រមៃវែងឆ្ងាយ។
បង្ហាញពីការស្តីបន្ទោសចំពោះការមានក្តីស្រមៃវែងឆ្ងាយ និងការលោភលន់ទៅលើការប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិ។ តែត្រូវមានការរៀបចំខ្លួនសម្រាប់សេចក្តីស្លាប់ ក៏ដូចជាសញ្ញាដែលបង្ហាញអំពីឧត្តមភាព នៃសេចក្តីសប្បុរសសម្រាប់អ្នកមាន និងការរក្សាសេចក្តីថ្លៃថ្នូរសម្រាប់អ្នកក្រ។
អ្វីដែលកូនចៅអាហ្ទាំស្រឡាញ់ជាងគេបំផុត គឺខ្លួនឯង។ គេចង់ឲ្យខ្លួននៅគង់វង្សជានិច្ច។ ហេតុនេះ គេចង់ឲ្យខ្លួនឯងមានអាយុវែង ហើយស្រឡាញ់ចង់បានទ្រព្យសម្បត្តិ ពីព្រោះវាជាកត្តាដ៏ចម្បងមួយដែលធ្វើឲ្យរូបគេមានសុខភាពល្អ និងមានក្តីរីករាយ។ ដូចនេះ កាលណាគេមានអារម្មណ៍ថាវានឹងអស់ទៅ គឺគេកាន់តែស្រឡាញ់ចង់បានវា និងចង់ឲ្យវានៅស្ថិតស្ថេរជានិច្ច។