“ចូរពួកអ្នកបង្រៀនអ្នកជិតស្លាប់នៃពួកអ្នកនូវពាក្យ “لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ”(គ្មានទេព្រះជាម្ចាស់ដែលត្រូវគោរពសក្ការៈដ៏ពិតប្រាកដ លើកលែងតែអល់ឡោះ)។

ស៊ូណិតឲ្យបង្រៀនអ្នកដែលជិតស្លាប់នូវពាក្យ “لَا إِلَهَ إِلَّا اللهُ”។
គេមិនពេញចិត្ត(ម៉ាក្រុះ)ចំពោះការបង្រៀនអ្នកជិតស្លាប់ឲ្យពោលពាក្យនេះច្រើនដងពេក និងទទូចឲ្យអ្នកជិតស្លាប់ពោលពាក្យនេះដដែលៗ ប្រសិនបើអ្នកជំងឺបានពោលពាក្យនេះ ឬយល់ពីវាហើយនោះ ដើម្បីកុំឲ្យអ្នកជំងឺធុញទ្រាន់ ហើយនិយាយពាក្យផ្សេងដែលមិនសមរម្យចេញមក។
អាន់ណាវ៉ាវី បាននិយាយថា៖ ប្រសិនបើអ្នកជំងឺបានពោលពាក្យនេះមួយដងហើយនោះ គឺមិនត្រូវបង្រៀនពាក្យនេះដដែលៗទៀតឡើយ លុះត្រាតែអ្នកជំងឺនិយាយពាក្យផ្សេងបន្ទាប់ពីពោលពាក្យនេះហើយ។ ក្នុងករណីនេះ គេត្រូវបង្រៀនពាក្យនេះដល់អ្នកជំងឺម្តងទៀត ដើម្បីឲ្យពាក្យនេះក្លាយជាពាក្យសម្តីចុងក្រោយរបស់គេ។
ហាទីស្ហនេះបញ្ជាក់ថា ត្រូវចូលរួមមានវត្តមាននៅកន្លែងអ្នកដែលហៀបនឹងស្លាប់ដើម្បីដាស់រំលឹកដល់ជននោះ លួងលោមរូបគេ បិទភ្នែកគេ(នៅពេលស្លាប់) និងបំពេញកាតព្វកិច្ចនានាចំពោះគេ។
គេមិនបង្គាប់ប្រើឲ្យបង្រៀនពាក្យនេះ(តាល់គីន)បន្ទាប់ពីបានស្លាប់ និងនៅឯទីផ្នូរបន្ទាប់ពីបានបញ្ចុះសពហើយនោះឡើយ ព្រោះណាពី ﷺ ពុំដែលធ្វើបែបនេះឡើយ។