“បើដូចនេះ សូមអ្នកកុំយកខ្ញុំធ្វើជាសាក្សី ព្រោះខ្ញុំមិនធ្វើសាក្សីចំពោះរឿងអយុត្តិធម៌ឡើយ”។

ចាំបាច់ត្រូវមានភាពយុត្តិធម៌រវាងកូនប្រុសស្រីក្នុងការឱ្យជំនូន កាដូ ឬអំណោយផ្សេងៗ។ ចំណែកឯការចំណាយផ្គត់ផ្គង់ត្រូវកំណត់អាស្រ័យទៅតាមតម្រូវការរបស់ពួកគេរៀងៗខ្លួន។
ការលើកតម្កើងកូនម្នាក់ជាងកូនម្នាក់ទៀត គឺជាការបំពាន និងជាភាពអយុត្តិធម៌ ហើយការធ្វើសាក្សីលើការផ្តល់ឱ្យឬទទួលយកចំពោះវា គឺច្បាប់មិនអនុញ្ញាតឡើយ។
អ៊ីម៉ាំ អាន់ណាវ៉ាវី បាននិយាយថា៖ គប្បីលើឪពុកម្តាយត្រូវប្រព្រឹត្តដោយស្មើភាពគ្នាចំពោះកូនៗរបស់ខ្លួនក្នុងការផ្តល់អំណោយឬកាដូ ដោយត្រូវផ្តល់អំណោយឬកាដូដល់ពួកគេម្នាក់ៗស្មើៗគ្នាដោយមិនឲ្យនរណាម្នាក់លើសនរណាម្នាក់ទៀតឡើយ ហើយក៏ត្រូវប្រព្រឹត្តដោយស្មើភាពគ្នារវាងកូនប្រុស និងកូនស្រីផងដែរ។ អ្នកប្រាជ្ញខ្លះនៃក្រុមរបស់យើងបាននិយាយថា៖ កូនប្រុសត្រូវទទួលបានចំណែកច្រើនជាងកូនស្រីពីរដង។ ក៏ប៉ុន្តែទស្សនៈដែលត្រឹមត្រូវដែលសុសសាយនោះគឺ ត្រូវប្រព្រឹត្តដោយស្មើភាពគ្នារវាងពួកគេទាំងពីរដូចដែលបានបង្ហាញនៅក្នុងហាទីស្ហ។
ក្បួនច្បាប់(ឬសេចក្តីសម្រេច)ណាដែលផ្ទុយនឹងច្បាប់បញ្ញត្តិឥស្លាម គឺក្លាយជាអសារបង់ ហើយមិនអាចអនុវត្តបានឡើយ។
អ្នកកាត់ក្តី និងអ្នកច្បាប់សាសនាត្រូវសុំការពន្យល់លម្អិតចំពោះរឿងដែលទាមទារឲ្យមានការពន្យល់ និងបកស្រាយបន្ថែម ដោយយោងតាមប្រសាសន៍របស់ណាពី ﷺ ថា៖ “តើអ្នកបានធ្វើដូចនេះចំពោះកូនៗទាំងអស់របស់អ្នកដែរឬទេ”?
អ៊ីម៉ាំ អាន់ណាវ៉ាវី បាននិយាយថា៖ ហាទីស្ហនេះបង្ហាញថា អនុញ្ញាតឱ្យឪពុកម្តាយអាចដកហូតអំណោយដែលខ្លួនបានផ្តល់ទៅឱ្យកូនរបស់ខ្លួនវិញបាន។
បង្គាប់ប្រើឲ្យធ្វើនូវទង្វើទាំងឡាយណាដែលនាំមកនូវភាពសុខដុមរវាងបងប្អូន និងបោះបង់នូវអ្វីដែលអាចនាំមកនូវភាពគុំគួន ច្រណែនឈ្នានីសរវាងពួកគេ ឬនាំឱ្យមានភាពអកតញ្ញូចំពោះឪពុកម្តាយ។