“ជនណាភ្លេចខ្លួនខណៈពេលគេកំពុងបួស ហើយបានបរិភោគអាហារ ឬផឹក ចូរឱ្យគេបន្តការបួសរបស់ខ្លួន។ តាមពិត អល់ឡោះទេជាអ្នកផ្ដល់អាហារ និងទឹកដល់រូបគេ”។

អ្នកដែលបរិភោគ ឬផឹកដោយភ្លេចខ្លួន ការបួសនោះ គឺមិនខូចឡើយ។
អ្នកដែលបរិភោគ ឬផឹកដោយភ្លេចខ្លួនមិនមានបាបកម្មនោះទេ ព្រោះវាមិនមែនជាជម្រើសរបស់គេឡើយ។
បង្ហាញពីភាពទន់ភ្លន់របស់អល់ឡោះជាម្ចាស់ចំពោះខ្ញុំបម្រើទាំងឡាយរបស់ទ្រង់ និងការផ្តល់ភាពងាយស្រួលដល់ពួកគេ ព្រមទាំងដកចេញនូវការលំបាក និងភាពចង្អៀតចង្អល់ពីពួកគេ។
ប្រសិនបើអ្នកបួសប្រព្រឹត្តនូវប្រការណាមួយដែលនាំឱ្យខូចបួស ការបួសនោះនឹងមិនខូច ឬដាច់ឡើយ លុះត្រាតែមានបីលក្ខខណ្ឌ៖ ទីមួយ. គេដឹងថា ប្រការនោះជាប្រការដែលនាំឲ្យខូចបួស៖ ប្រសិនបើគេមិនដឹងទេនោះ គឺមិនដាច់បួសឡើយ។ ទីពីរ. មានចេតនា៖ ដូចនេះ ប្រសិនបើគេភ្លេច ការបួសរបស់គេ គឺត្រឹមត្រូវ ហើយមិនតម្រូវឲ្យបួសសងឡើយ។ ទីបី៖ មានជម្រើស មិនមែនត្រូវបានគេបង្ខិតបង្ខំ៖ ដោយរូបគេប្រព្រឹត្តនូវប្រការដែលនាំឱ្យខូចបួសដោយជម្រើសរបស់គេផ្ទាល់។