“បុគ្គលណារីករាយចង់ឲ្យអល់ឡោះរំដោះខ្លួនឲ្យរួចផុតពីទុក្ខលំបាកនានានៅថ្ងៃបរលោក ចូរឲ្យគេជួយសម្រួលដល់អ្នកដែលមានការលំបាក ឬ លើកលែងបំណុលនោះ”។

ស៊ូណិតពន្យារពេលទារបំណុលដល់អ្នកដែលជួបការលំបាក រហូតដល់គេមានលទ្ធភាព ឬក៏លុបចោលបំណុលនោះមួយផ្នែក ឬទាំងស្រុងតែម្តង។
បុគ្គលណាជួយដោះទុក្ខអ្នកមានជំនឿក្នុងលោកិយ អល់ឡោះជាម្ចាស់នឹងជួយដោះទុក្ខជននោះវិញនៅថ្ងៃបរលោក ព្រោះការតបស្នង គឺអាស្រ័យទៅតាមទង្វើដែលគេបានសាង។
ជាគោលការណ៍៖ ប្រការដែលជាកាតព្វកិច្ច(ប្រការវ៉ាជិប) ល្អជាងប្រការស្ម័គ្រចិត្ត(ប្រការស៊ូណិត) ប៉ុន្តែក្នុងពេលខ្លះ ប្រការស្ម័គ្រចិត្តល្អជាងប្រការដែលជាកាតព្វកិច្ច។ ការលុបចោលបំណុលពីអ្នកដែលជួបការលំបាក គឺជាការស្ម័គ្រចិត្ត។ រីឯការអត់ធ្មត់ និងរង់ចាំដោយមិនទារបំណុល គឺជាកាតព្វកិច្ច។ ក្នុងករណីនេះ ប្រការស្ម័គ្រចិត្តល្អជាងប្រការដែលជាកាតព្វកិច្ច។
ហាទីស្ហនេះ គឺចំពោះអ្នកដែលគ្មានលទ្ធភាពពិតប្រាកដ។ ដូចនេះ ពួកគេត្រូវបានគេអនុគ្រោះ។ ចំណែកឯអ្នកដែលពន្យារពេលសងបំណុលទាំងដែលខ្លួនមានលទ្ធភាពសង គឺមានសេចក្តីរាយការណ៍ពីណាពី ﷺ ដែលលោកបានមានប្រសាសន៍ថា៖ “ការពន្យារពេលសងបំណុលរបស់អ្នកមាន គឺជាការបំពាន”។