სიკეთე: არის კარგი ზნეობა. ცოდვა არის ის, რაზეც შენი სული ორჭოფობს, რის გამოც დამძიმებულია და რასაც არ ისურვებდი, რომ ხალხმა გაიგოს

კეთილშობილური ზნეობის წახალისება, რადგან კარგი ზნეობა არის სიკეთის უდიდესი თვისება.
ჭეშმარიტება და სიცრუე არ ეშლება მორწმუნეს, რადგან იგი თავის გულში არსებული სინათლით იცნობს ჭეშმარიტებას და სიცრუე აღიზიანებს მას, რის გამოც მას უარყოფს.
ცოდვის ნიშნებია: გულში შფოთვა და მღელვარება, ასევე ის, რომ ადამიანს არ სურს, ხალხმა ამის შესახებ გაიგოს.
ას-სინდის თქმით: «ეს ჰადისი ეხება იმ საკითხებს, რომლებიც საეჭვოა და სადაც ადამიანები ვერ ახერხებენ ერთმნიშვნელოვნად განსაზღვრონ სწორი მხარე. რაც შეეხება ისლამში მკაფიოდ დაწესებულ ნაბრძანებს (კეთილ საქმეებს) და აკრძალულს (ცოდვებს), რომელთა საწინააღმდეგო მკაფიო მტკიცებულება არ არსებობს, მათ შესახებ არ არის საჭირო გულისგან რჩევის კითხვა და მისი დამშვიდება, რადგან ისინი უკვე აშკარად განსაზღვრულია შარიათით».
ჰადისში მოხსენიებულნი არიან საღი ბუნების მქონენი, და არა ისინი, ვისაც გადაბრუნებული გულები აქვთ, რომლებიც არც სიკეთეს ცნობენ და არც ბოროტებას უარყოფენ, გარდა იმისა, რაც მათ სურვილებს შეესაბამება.
ატ-ტიბიმ თქვა: «ითქვა, რომ "ღვთისმოშიშობა" ჰადისში სხვადასხვაგვარად იქნა განმარტებული. ერთ ადგილას იგი განიმარტა როგორც ის, რისკენაც სულს სიმშვიდე აქვს და გული მშვიდდება. სხვა ადგილას – როგორც რწმენა. ერთ ადგილას – როგორც ის, რაც ალლაჰთან გაკავშირებს, ხოლო აქ – როგორც კეთილი ზნეობა, კეთილი ზნეობა განმარტებულია როგორც: სხვებისგან მიყენებული ტანჯვის ატანა, მრისხანების შემცირება, კეთილგანწყობილი გამომეტყველება და სასიამოვნო სიტყვა. ყველა ეს განმარტება ერთმანეთთან ახლოს არის მნიშვნელობით».