არ არსებობს არც ერთი მუსლიმი, რომელსაც შეემთხვა რაიმე უბედურება და რომელმაც არ წარმოთქვა ის, რაც ალლაჰმა უბრძანა: {ჭეშმარიტად, ჩვენ ალლაჰს ვეკუთვნით და მასთან ვბრუნდებით} (სურა ალ-ბაყარა,156), და არ უთქვამს: 'ო, ალლაჰო, მომანიჭე ჯილდო ჩემს უბედურებაზე და მიბოძე მის ნაცვლად უკეთესი', — თუ არა ის, რომ ალლაჰი მას ნამდვილად მისცემს უკეთესს მის ნაცვლად

მორწმუნეთა დედა უმმ სალამამ (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) გაიხსენა, რომ მან გაიგონა ალლაჰის შუამავალი (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ერთხელ ამბობდა: არ არის არცერთი მუსლიმი, რომელსაც შეემთხვევა რაიმე უბედურება, და იგი იტყვის იმას, რაც მისთვის მოსაწონად დაადგინა ალლაჰმა: {ჭეშმარიტად, ჩვენ ალლაჰს ვეკუთვნით და ჭეშმარიტად მას მივუბრუნდებით} [ალ-ბაყარა: 156], (ჩემო ღმერთო მომეცი მე საზღაური) მომეცი მე ამ მოთმინებისთვის საზღაური, (ჩემს უბედურებაში),და შემიცვალე, (და შემიცვალე მე) სიკეთით, (მასზე უკეთესით); აუცილებლად ალლაჰის მას შეუცვლის მასზე უკეთესით. მან (ალლაჰი იყოს მისით კმაყოფილი) თქვა: როდესაც აბუ სალამა გარდაიცვალა, ვიფიქრე: ვინ იქნება აბუ სალამაზე უკეთესი მუსლიმი? ის ხომ პირველი იყო იმ სახლებიდან, რომლებმაც ჰიჯრა მოახდინეს ალლაჰის მოციქულთან (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას). შემდეგ ალლაჰი დამეხმარა, და მე წარმოვთქვი ეს დუა. ალლაჰმა კი აბუ სალამა შემიცვალა ალლაჰის მოციქულით (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას), რომელიც აბუ სალამაზე უკეთესია.