როდესაც ადამიანი გარდაიცვლება, მისი საქმეები წყდება, გარდა სამისა: უწყვეტი ქველმოქმედება (სადაყა), ცოდნა, რომლითაც სარგებელს იღებენ და შვილი, რომელიც მასზე ვედრებას გააკეთებს

სწავლულები ერთხმად თანხმდებიან, რომ იმ ჯილდოებს, რომლებიც გარდაცვალების შემდეგ ადამიანს მიეწერება მიეკუთვნება: უწყვეტი სადაყა, ცოდნა, რომელიც სარგებელს აძლევს, ვედრება, და სხვა ჰადისებში ასევე მითითებულია ჰაჯობაც.
ამ ჰადისში აღნიშნულია ეს სამი, რადგან ისინი სიკეთის საფუძველია და, როგორც წესი, ღირსეული ადამიანები ცდილობენ, რომ ისინი დატოვონ მათ შემდეგ.
ყოველი ცოდნისთვის, რომელსაც სარგებელი მოაქვს, ადამიანი მიიღებს ჯილდოს, მაგრამ მათ შორის ყველაზე მნიშვნელოვანი და უმაღლესი არის რელიგიური ცოდნა და მასთან დაკავშირებული მეცნიერებები.
ცოდნა ამ სამიდან ყველაზე სასარგებლოა, რადგან ის სარგებელს აძლევს როგორც იმას, ვინც სწავლობს, ასევე მთლიანად ადამიანებს. ცოდნა ინახავს შარიათს, მოაქვს სარგებელი ქმნილებებისთვის ზოგადად და უფრო ფართოა, რადგან ადამიანები სწავლობენ როგორც შენს სიცოცხლეში ნასწავლი ცოდნიდან, ასევე იმ ცოდნიდან, რაც რჩება შენი გარდაცვალების შემდეგ.
მორწმუნე შვილების აღზრდის წახალისება, რადგან ისინი არიან, ვინც სარგებელს მოუტანს მშობლებს აახირეთში(საიქიოში), და მათ სარგებელში შედის ის, რომ ისინი ლოცულობენ მშობლებისთვის.
მშობლების სიკვდილის შემდეგ მათზე სიკეთის გაკეთების წახალისება, რაც ასევე მიეკუთვნება კეთილშობილებას, რომლისგანაც შვილი სარგებელს იღებს.
ვედრება სარგებელს მოუტანს მიცვალებულს, თუნდაც ის არ იყოს შვილისგან, მაგრამ შვილი განსაკუთრებით არის აღნიშნული, რადგან როგორც წესი, სწორედ ის აგრძელებს ლოცვას გარდაცვლილისთვის თავის სიკვდილამდე.