ჭეშმარიტად, ყურანის მატარებელი ჰგავს პატრონს აქლემებისა, რომლებსაც ფეხებზე თოკები აქვთ შეკრული: თუ იგი გააგრძელებს მათ ამ მდგომარეობაში დაჭერას — შეინარჩუნებს მათ; ხოლო თუ თოკებს გაუშვებს — ისინი გაიქცევიან

წახალისება ყურანის კითხვის და დაზეპირების, გაფრთხილება მისგან ზურგის ქცევის და დავიწყებისგან.
ყურანის მუდმივი წაკითხვა ენისთვის ბუნებრივს ხდის მის წარმოთქმას და ამარტივებს მის წაკითხვას. თუმცა, თუ ადამიანი მიატოვებს ყურანს, მისთვის კითხვა რთული და დამტვირთველი ხდება.
ალ-ყადიმ თქვა: «"ყურანის მატარებელში" იგულისხმება ის, ვინც მუდმივად დაკავშირებულია მასთან და მიჩვეულია მას. თვით ეს 'თანმხლები კავშირი' გულისხმობს სიახლოვესა და უწყვეტ ურთიერთობას. აქედან მომდინარეობს ასეთი გამონათქვამები: 'ვინმე ვინმეს მეგობარია', 'სამოთხის მკვიდრნი' და 'ჯოჯოხეთის მკვიდრნი'».
მოწოდების ერთ-ერთი მეთოდია იგავებისა და მაგალითების გამოყენება.
იბნ ჰაჯარმა თქვა: «განსაკუთრებით აქლემის ხსენება მოხდა იმიტომ, რომ შინაური ცხოველებიდან ყველაზე ხშირად ადამიანისგან აქლემი გარბის და მისი გაქცევის შემდეგ მისი დაჭერა ძალიან რთულია».