რომელიმე საზოგადოება თუ შეიკრიბება სადმე და ამ შეკრების ადგილას არც ალლაჰს ახსენებენ და არც მათ შუამავალს დალოცავენ, ეს იქნება მათთვის სინანული, თუ ინებებს ალლაჰი დასჯის და თუ ინებებს აპატიებს მათ

ზიქრის (ალლაჰის ხსენების) წახალისება და მისი მადლი.
შეკრებების სიკეთე, სადაც მოიხსენიებენ უზენაეს ალლაჰს და მის მოციქულს (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას), და ის, რომ შეკრებები, სადაც ეს არ ხდება, სასჯელის დღეს მათ მონაწილეთათვის ბოროტებად შემოუბრუნდება.
ალლაჰის ხსენების უგულებელყოფის შესახებ გაფრთხილება არ შემოიფარგლება მხოლოდ შეკრებებით, არამედ მოიცავს სხვა შემთხვევებსაც. ან-ნავავი ამბობს: «არასასურველია, რომ ადამიანი ადგეს იმ ადგილიდან, სადაც დაჯდა, უზენაესი ალლაჰის ხსენების გარეშე».
სასჯელის დღეს მათ მიერ მიღებული ზიანი იქნება ან იმაში, რომ ისინი დაკარგავენ ჯილდოს, რადგან ეს დრო ალლაჰის მორჩილებაში არ გამოიყენეს, ან იმაში, რომ მათზე ცოდვა დააწვება და დაიმსახურებენ სასჯელს, რადგან თავიანთი დრო ალლაჰის ურჩობაში გაატარეს.
თუ ეს გაფრთხილება ეხება ალლაჰის ხსენების უგულებელყოფას ნებადართული საქმეების დროს, მაშინ როგორი მძიმე იქნება მდგომარეობა იმ შეკრებებისა, სადაცაა ზურგს უკან საუბარი, ქიშპობა და სხვა აკრძალული ქმედებები?