დუა (ვედრება), რომელიც წარმოთქმულია აზანსა და იყამას შორის, არ არის უარყოფილი

ამ დროის უპირატესობა ვედრებისთვის.
როდესაც ის, ვინც წარმოთქვამს დუას, იცავს მისი წარმოთქმის წესებს, ირჩევს კურთხეულ ადგილებსა და დროს, თავს არიდებს ალლაჰის ურჩობას, ერიდება საეჭვოსა და დასაგმობს და თავის იმედებს ალლაჰზე ამყარებს, ის იმსახურებს, რომ მისი დუა მიღებული იყოს ალლაჰის ნებით.
ალ-მუნავიმ, დუას მიღებაზე საუბრისას, აღნიშნა: "ეს ნიშნავს, რომ, დუას ყველა პირობის, საფუძვლებისა და წესების შესრულების შემდეგ, ადამიანი უნდა აცნობიერებდეს, რომ თუ რაიმე არ იქნა დაცული, მან არ უნდა დაადანაშაულოს არავინ, გარდა საკუთარი თავისა".
დუაზე პასუხი შეიძლება სამ ფორმად გამოვლინდეს: 1. თხოვნა დაუყოვნებლივ დაკმაყოფილდება. 2. ადამიანისგან იქნება განრიდებული ბოროტება, რომელიც თანაბარი იქნება მისი ვედრების მნიშვნელობასთან. 3. მისი თხოვნა შეინახება და გადაეცემა მას ჯილდოს სახით განკითხვის დღეს. ეს ყველაფერი ალლაჰის სიბრძნისა და წყალობის მიხედვით ხდება.