რომ ალლაჰის მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) როცა ლოცულობდა, ხელებს შორის სივრცეს ტოვებდა ისე, რომ მისი იღლიის სითეთრე გამოჩნდებოდა

სუჯუდის ამ მდგომარეობაში შესრულება სასურველია, რაც გულისხმობს, რომ მკლავები უნდა იყოს დაშორებული სხეულის გვერდებიდან.
თუ მლოცველი, რომელიც ლოცულობს იმამის ხელმძღვანელობით, ზემოთ აღწერილი ფორმით შლის ხელებს გვერდებზე და ამით ხელს უშლის მეზობელს, რელიგია არ ავალებს მას ასე მოიქცეს.
სუჯუდის დროს მკლავების დაშორებას აქვს მრავალი სიბრძნე და სარგებელი, მათ შორის: ლოცვაში სიმტკიცისა და მონდომების გამოხატვა, რომ სჯუდის ყველა ნაწილი თავის წილს იღებს თაყვანისცემაში, მეტად დაემსგავსოს თავმდაბლობას, ასევე ითქვა, რომ ასეთი პოზა უფრო ახლოსაა მოკრძალებულობასთან და ხელს უწყობს იმას, რომ შუბლი და ცხვირი მჭიდროდ შეეხოს მიწას, ხოლო სხეულის თითოეული ნაწილი განცალკევებულად არის განთავსებული დანარჩენისგან.