არ მინახავს მოციქული (ალლაჰის ლოცვა და მშვიდობა მას) ისე, რომ იგი მთელი გულით გაცინებულიყო, ისე, რომ მისი სასის უკანა ნაწილი დამენახა. ის მხოლოდ იღიმებოდა

როცა ალლაჰის შუამავალს (ალლაჰმა დალოცოს და მიესალმოს მას) რამე მოსწონდა ან რამით კმაყოფილი იყო, ის მხოლოდ იღიმოდა და არ გადადიოდა ხმამაღალ სიცილზე.
იბნ 'ჰაჯარი ამბობს: "ანუ, არ მინახავს იგი (მოციქული) ისე, რომ უკონტროლოდ იცინოდა ან მთლიანად მიეცემოდა სიცილს".
ხშირი სიცილი და ხმამაღალი ხარხარი მართალი ადამიანების თვისებებს არ შეესაბამება.
როცა ადამიანი ზედმეტად ბევრს იცინის, გარშემომყოფები პატივისცემით აღარ ეკიდებიან მას, და ეს ამცირებს მის ავტორიტეტს მათ თვალში.