شتری که لعنت شده، نبايد با ما باشد.

از ابوبرزه نَضْلَة بن عبید اسلمی رضی الله عنه روایت است که می گوید: - در سفری - دختری بر شتری سوار بود که مقداری از وسايل قوم را حمل می کرد که ناگهان چشمش به رسول الله صلى الله عليه وسلم افتاد (و دست و پايش را گم کرد؛ در همان هنگام) به کوهی رسيدند که ادامه ی راه را بر آنان دشوار کرد. آن دختر برای راندن شتر بانگ برآورد و گفت: خدا لعنتت کند؛ بنابراین رسول الله صلى الله عليه وسلم فرمود: «لا تُصَاحِبْنَا نَاقَةٌ عَلَيْهَا لَعْنَةٌ»: «شتری که لعنت شده، نبايد با ما باشد».