در آخرالزمان، گروهی جوان و کم‌خرد پدید می‌آیند که از بهترین سخنِ آفریدگان می‌گویند. از اسلام خارج می‌شوند همان‌گونه که تیر از شکار خارج می‌شود

این حدیث، برخی از صفات خوارج را بیان می‌کند.
در این حدیث، نشانه‌ای از نشانه‌های نبوت وجود دارد، زیرا پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم از آنچه پس از ایشان در امتشان رخ خواهد داد، خبر دادند و همان‌گونه که خبر داده بودند، واقع شد.
در جنگ، استفاده از توریه و تعریض جایز است. نیرنگ در جنگ می‌تواند با توریه، کمین کردن و مانند اینها باشد، به شرطی که پیمان و امان‌نامه نقض نشود، زیرا از این کار نهی شده است.
نووی دربارهٔ «يَقُولُونَ مِنْ خَيْرِ قَوْلِ الْبَرِيَّةِ» (از بهترین سخنِ آفریدگان می‌گویند) می‌گوید: معنایش در ظاهر امر مانند این سخن آنان است که: «لا حکم الا لله» (حکمی جز برای خدا نیست) و نظیر این سخن آنان که [به ظاهر] به کتاب خداوند متعال دعوت می‌دادند.
ابن حجر در توضیحِ «لَا يُجَاوِزُ إِيمَانُهُمْ حَنَاجِرَهُمْ» (ایمانشان از گلوهایشان فراتر نمی‌رود) می‌گوید: منظور این است که ایمان در قلب‌هایشان ریشه ندوانده است؛ زیرا آنچه در گلوگاه متوقف شود و از آن فراتر نرود، به قلب نمی‌رسد.
قاضی [عیاض] می‌گوید: علما اجماع دارند که خوارج و امثال آنان از اهل بدعت و طغیان، هرگاه بر امام خروج کنند و با رأی جماعت مخالفت ورزند و عصای [اطاعت] را بشکنند، پس از هشدار و اتمام حجت بر آنان، جنگیدن با ایشان واجب است.