سهم‌های ارث را به صاحبانشان بدهید، و آنچه باقی ماند برای نزدیک‌ترین مرد است

این حدیث، یک قاعده در تقسیم تَرَکه است.
اینکه تقسیم سهم‌های ارث با شروع از صاحبان سهم‌های معین (اهل فرائض) صورت می‌گیرد.
اینکه آنچه پس از سهم‌های معین باقی ماند، برای عصبه (خویشاوندان پدری) است.
مقدم داشتن نزدیک‌تر و سپس نزدیک‌تر؛ پس خویشاوند پدری دورتر، مانند عمو، با وجود خویشاوند پدری نزدیک‌تر مانند پدر، ارث نمی‌برد.
اینکه اگر سهم‌های معین، تمام تَرَکه را در بر گیرد، یعنی چیزی از آن باقی نماند، چیزی به عاصب (خویشاوندان پدری) نمی‌رسد.