مَنْ كَانَتْ لَهُ امْرَأَتَانِ فَمَالَ إِلَى إِحْدَاهُمَا، جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَشِقُّهُ مَائِلٌ». «هر کس دو همسر داشته باشد و به سوی یکی از آن دو تمایل نشان دهد (و عدالت را رعایت نکند)، روز قیامت در حالی می‌آید که یک طرف بدنش کج (یا فلج) است

واجب بودن تقسیم [عادلانه] برای مرد میان دو همسر یا همسرانش، و حرام بودن تمایل او به یکی از آنان به زیان دیگری، در اموری که بر آن توانایی دارد، مانند نفقه، هم‌بستری (تقسیم شب‌ها)، خوش‌رویی و مانند آن.
برابری در تقسیم [نوبت] و مانند آن، در چیزهایی است که انسان مالک آن است [و در اختیار اوست]. اما آنچه در اختیار او نیست، مانند محبت و تمایل قلبی، در [حکم] این حدیث داخل نمی‌شود و این همان مقصود سخن خداوند متعال است که: {{ولن تستطيعوا أن تعدلوا بين النساء ولو حرصتم} (و هرگز نمی‌توانید میان زنان به عدالت رفتار کنید، هرچند [بر آن] حریص باشید) [نساء: ۱۲۹].
پاداش [و کیفر] از جنس عمل است. پس همان‌طور که مرد در دنیا از یک همسر به سوی دیگری متمایل شد، روز قیامت در حالی می‌آید که یک طرف بدنش نسبت به طرف دیگر کج و مایل است.
بزرگداشت حقوق بندگان، و اینکه در آن مسامحه نمی‌شود؛ زیرا [این حقوق] مبتنی بر سخت‌گیری و موشکافی [در مطالبه] است.
مستحب بودن اکتفا کردن به یک همسر، در صورتی که مرد بیم آن داشته باشد که نتواند میان همسرانش به عدالت رفتار کند؛ تا مبادا در دین دچار کوتاهی شود. خداوند متعال فرموده است: {فَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تَعْدِلُوا فَوَاحِدَةً} (پس اگر بیم دارید که نتوانید به عدالت رفتار کنید، پس [تنها] به یک همسر [اکتفا کنید]) [نساء: ۳].