دو نعمت است که بسیاری از مردم در آن دچار خسران [و زیان] هستند: سلامتی و [اوقات] فراغت

تشبیه فرد مکلف به تاجر، و سلامتی و فراغت به سرمایه؛ پس هر کس از سرمایه‌اش به نیکی استفاده کند، به دست می‌آورد و سود می‌کند، و هر کس آن را ضایع کند، زیان دیده و پشیمان می‌شود.
ابن خازن گفته است: نعمت چیزی است که انسان از آن بهره‌مند شده و لذت می‌برد، و «غَبْن» (خسران) این است که [کالایی را] به چندین برابر قیمت بخرد، یا به کمتر از قیمت رایج بفروشد؛ پس کسی که بدنش سالم و از مشغله‌های بازدارنده فارغ باشد و برای صلاح آخرتش نکوشد، مانند کسی است که در معامله زیان کرده است.
اهتمام به بهره بردن از سلامتی و فراغت برای نزدیک شدن به خداوند عز و جل، و انجام کارهای نیک قبل از از دست رفتن آن دو.
شکر نعمت‌های خداوند با به کار بردن آنها در راه طاعت اوست.
قاضی و ابوبکر بن عربی گفته‌اند: در مورد اولین نعمت خداوند بر بنده اختلاف نظر است. برخی گفته‌اند: ایمان است، برخی گفته‌اند: حیات است و برخی گفته‌اند: سلامتی است. و نظر اول برتر است زیرا آن نعمتی مطلق است. اما حیات و سلامتی، نعمت‌های دنیوی هستند و نعمت حقیقی نخواهند بود مگر آنکه همراه با ایمان باشند. و در این هنگام است که بسیاری از مردم در آن دچار خسران می‌شوند، یعنی سودشان از بین می‌رود یا کم می‌شود. پس هر کس خود را تسلیم نفس اماره به بدی کند که به سوی راحتی تمایل دارد، و محافظت بر حدود [الهی] و مداومت بر طاعت را ترک کند، به راستی زیان کرده است. و همچنین است اگر فارغ باشد، زیرا فرد مشغول ممکن است عذری داشته باشد، برخلاف فرد فارغ؛ که عذر از او برداشته شده و حجت بر او تمام است.