مَا مِنْ قَوْمٍ يَقُومُونَ مِنْ مَجْلِسٍ لَا يَذْكُرُونَ اللَّهَ فِيهِ إِلَّا قَامُوا عَنْ مِثْلِ جِيفَةِ حِمَارٍ، وَكَانَ لَهُمْ حَسْرَةً»: «هیچ گروهی نیست که از مجلسی برخيزند که در آن الله متعال را ياد نکرده‌اند، مگر اینکه گويا از کنار لاشهٔ الاغی مُرده برخاسته‌اند و [آن مجلس] برای آنان مايهٔ افسوس و حسرت خواهد بود

این هشدار دربارهٔ غافل شدن از یاد الله صرفا محدود به مجالس نیست، بلکه غیر آن را نیز در بر می‌گیرد. نووی می‌گوید: «برای کسی که در جایی نشسته مکروه است که پیش از یاد کردن الله از آنجا برخیزد».
حسرتی که در روز قیامت گریبان آنها را خواهد گرفت، یا به دلیل از دست رفتن ثواب برای استفاده نکردن از وقت در طاعت خداوند است و یا به دلیل گناه و مجازاتی است که به دلیل پر کردن وقت با معصیت خداوند است.
این هشدار در صورتی است که غفلت با انجام کارهای مباح صورت بگیرد؛ چگونه خواهد بود حسرت مجالسی که در آن حرام‌هایی مانند غیبت و سخن‌چینی رخ می‌دهد؟!