لَا يَسْتُرُ عَبْدٌ عَبْدًا فِي الدُّنْيَا إِلَّا سَتَرَهُ اللهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ»: «هیچ بنده‌ای، (عیب) بندهٔ دیگری را در دنیا نمی‌پوشاند مگر آنکه الله (عیب) او را در روز قیامت خواهد پوشاند

مشروعیت پوشاندن عیب و گناه مسلمان وقتی مرتکب گناهی می‌شود و این باید همراه با انکار آن عمل نزد او و نصیحتش و ترساندن او از خداوند باشد؛ اما اگر آن فرد اهل شر و فساد باشد که گناهان و فسق و فجور خود را علنی می‌کنند دیگر پوشاندن عیب و وضعیت او شایسته نیست، زیرا پرده‌پوشی چنین کسانی آنان را بر ارتکاب بیشتر گناهان گستاخ و جسور می‌سازد، بلکه باید وضعیت آنان به والیان و مسئولان سپرده شود، حتی اگر این مستلزم نام بردن از آنان باشد زیرا چنین کسانی فسق و گناه خود را علنی می‌کنند.
تشویق به پرده‌پوشی اشتباهات دیگران.
از فوائد پرده‌پوشی دیگران، دادن فرصت به گناهکار است تا به خودش بازگردد و به سوی الله توبه کند، زیرا علنی کردن عیوب و پوشیده‌ها و اسرار مردم از مصادیق اشاعهٔ فحشا است و منجر به فساد اجتماعی می‌شود و مردم را فریفته و برای ارتکابش جری می‌سازد.