مَا مِنْ يَوْمٍ يُصْبِحُ العِبَادُ فِيهِ إِلَّا مَلَكَانِ يَنْزِلاَنِ، فَيَقُولُ أَحَدُهُمَا: اللَّهُمَّ أَعْطِ مُنْفِقًا خَلَفًا، وَيَقُولُ الآخَرُ: اللَّهُمَّ أَعْطِ مُمْسِكًا تَلَفًا»: «هیچ روزی نیست که بندگان صبح کنند مگر آنکه دو فرشته نازل می‌شوند که یکی از آن‌دو می‌گوید: خداوندا، انفاق‌کننده را جایگزین عطا کن؛ و دیگری می‌گوید: خدایا آنکه دستش را از انفاق ‌نگه‌ داشته است، اتلاف و از بین رفتن مال عطا بفرما

جایز بودن دعا مبنی بر عِوَض بیشتر برای فرد بخشنده و اینکه بهتر از آنچه انفاق نموده، برایش جایگزین شود؛ و جایز بودن دعا علیه بخیل تا آن مالش که در آن بخل ورزیده و از انفاقش در آنچه خداوند واجب نموده خودداری کرده است، از بین برود.
دعای خیر و برکتِ ملائکه برای مؤمنان نیکوکاری که انفاق می‌کنند و اینکه دعای آنان مستجاب است.
تشویق به انفاق در واجبات و مستحبات مانند خرج و هزینه‌کردن برای خانواده و صلهٔ رحم و دیگر ابواب خیر.
بیان فضل و برتری کسی که در راه‌های خیر خرج می‌کند و اینکه سرانجام خداوند برای او جایگزین عطا می‌کند. الله تعالی می‌فرماید: {وَمَا أَنفَقْتُم مِّن شَيْءٍ فَهُوَ يُخْلِفُهُ وَهُوَ خَيْرُ الرَّازِقِينَ} [سبأ: ۳۹] (و هرچه انفاق کردید پس او عوضش را می‌دهد و او بهترین روزی‌دهندگان است).
این دعا برای بخیلی است که از پرداخت هزینه‌های واجب خودداری می‌کند، اما کسی که انفاق مستحب نکند، شامل این دعا نیست؛ زیرا چنین کسی مستحق این دعا نیست.
تحریم بخل و آزمندی.