هیچ مرد مؤمنی از زن مؤمنی [یعنی همسرش] متنفر نشود؛ زیرا اگر یک اخلاق او را نپسندد، از اخلاق دیگرش رضایت دارد

دعوت مؤمن به عدالت و رفتار عاقلانه در هر اختلافی که میان او و همسرش رخ می‌دهد و پرهیز از رفتار احساسی و واکنش‌های موقت.
شان مؤمن چنین است که از همسر مؤمنش کینهٔ کلی به دل نمی‌گیرد که باعث جدایی از او شود، بلکه شایسته‌ی او این است که با توجه به صفات پسندیدهٔ همسرش، از صفات ناپسندش چشم‌پوشی کند.
تشویق به معاشرت و هم‌صحبتی نیکو میان زن و شوهر.
ایمان، انسان را به مکارم اخلاقی فرا می‌خواند؛ و امکان ندارد که مرد و زن مؤمن اخلاق و ویژگی خوبی نداشته باشند؛ زیرا لازمهٔ ایمان، وجود خصلت‌های نیک در مرد و زن مومن است.