«هیچ پیامبری در آستانه ی مرگ قرار نمی گیرد مگر اینکه جای خود را در بهشت می بیند، سپس به او اختیار داده می شود». زمانی که رسول الله صلی الله علیه وسلم در آستانه ی مرگ قرار گرفت و سرش بر روی ران من بود و بیهوش می شد، وقتی به هوش می آمد چشمانش را به سقف خانه می دوخت و آنگاه می فرمود: «یا الله، مرا به رفیق اعلی (پیامبران در اعلی علیین) ملحق بگردان».

عایشه رضی الله عنها می گوید: رسول الله صلی الله علیه وسلم در صحت و سلامتی کامل و پیش از اینکه مبتلا به بیماری شود که در آن فوت گردد، می فرمود: «هیچ پیامبری نبوده که بمیرد مگر اینکه قبل از مردن، الله متعال جای او در بهشت را به وی نشان داده باشد؛ سپس او را بین ماندن در دنیا و منتقل شدن به جایگاهش در بهشت اختیار داده است».
عایشه رضی الله عنها می گوید: زمانی که رسول الله صلی الله علیه وسلم مبتلا به بیماری شد که در آن وفات نمود، سرش بر روی ران من بود و بیهوش می شد و به هوش می آمد و به سقف خانه نگاه می کرد و سپس می گفت: «اللَّهُمَّ الرَّفِيقَ الأَعْلَى» یعنی رفیق اعلی را انتخاب می کرد و آن همراهی با پیامبران است که در اعلی علیین سکونت دارند.
عایشه رضی الله عنها می گوید: با خودم گفتم: اگر الله متعال او را بین دنیا و آخرت مختار کند، آخرت را انتخاب می کند و ما را انتخاب نمی کند. و دانستم که این اختیار دادن همان حدیثی است که در حال صحت و سلامتی به ما می فرمود.
عایشه رضی الله عنها می گوید: آخرین کلمه ای که رسول الله صلی الله علیه وسلم گفت، این بود: «اللَّهُمَّ الرَّفِيقَ الأَعْلَى».