قیامت برپا نمی شود تا زمانی که مردم در رابطه با مساجد بر یکدیگر فخر بفروشند.

فخرفروشی به مساجد عبارت است از فخر فروختن نسبت به زیبایی بنای مسجد، تزئین آن، نقش و نگار، بلندی و ارتفاع آن و ارتفاع سقف آن؛ به این صورت که شخصی به دیگری بگوید: مسجد من از مسجد تو بهتر و زیباتر است.
گاه فخر فروختن فعلی و عملی است، نه قولی، به این صورت که در تزیین مسجد و بالا بردن مناره ها و بنای آن و غیره بر هم پیشی بگیرند تا اینکه مسجدشان زیباتر از مسجد دیگری شود. حال آنکه ترک غلو و زینت در این خصوص واجب است، زیرا مساجد برای این بنا نشده اند، بلکه بنا شده اند تا با نماز و ذکر الله و بندگی، آباد شوند؛ الله متعال می فرماید: «إِنَّمَا يَعْمُرُ مَسَاجِدَ اللّهِ مَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَأَقَامَ الصَّلاَةَ» [توبه: 18] «مساجدِ الله را فقط کسانی [باید] آباد کنند که به الله و روز قیامت ایمان آورده اند و نماز برپا می دارند».
و عمر رضی الله عنه امر نمود تا مسجد بسازند و فرمود: «أَكِنَّ الناس من المطر، وإيَّاك أن تُحمِّر أو تُصَفِّر فَتَفْتِنَ الناس»: «مسجدی بنا کن که مردم را از باران در امان دارد؛ و بر حذر باش از اینکه مسجد را قرمز یا زرد (یعنی رنگارنگ و تزئین) نمایی و اینگونه مردم را به فتنه بیندازی». یعنی: برای مردم مسجدی را بنا کن که چون مشغول نماز باشند، آنها را از باران و نیز گرمای خورشید محفوظ دارد و اذیت نشوند. انس در معنای به فتنه افتادن مردم می گوید: «یعنی: به آن فخر فروشند و جز اندکی آن را آباد نکنند». و ابن عباس رضی الله عنهما می گوید: «یعنی مردم مساجد را تزئین کنند چنانکه یهود و نصاری با عبادتگاه های خود چنین کردند». آری فخر فروشی به مساجد از نشانه های قیامت است، قیامتی که بر پا نخواهد شد مگر وقتی که احوال مردم تغییر نماید و دین شان نقص پیدا کند و ایمان شان ضعیف شود و اعمال شان برای الله متعال نباشد، بلکه برای ریا و شهرت و فخر فروشی باشد.