کسی که هنگام شنیدن اذان بگوید: «اللَّهُمَّ رَبَّ هَذِهِ الدَّعْوَةِ التَّامَّةِ، وَالصَّلَاةِ الْقَائِمَةِ، آتِ مُحَمَّدًا الْوَسِيلَةَ وَالْفَضِيلَةَ، وَابْعَثْهُ مَقَامًا مَحْمُودًا الَّذِي وَعَدْتَهُ» (پروردگارا، ای صاحب اين دعوت كامل و نمازی كه هم اكنون برگزار می‌شود، به محمد وسيله (درجه‌ای است در بهشت) و فضيلت عنايت فرما و او را طبق وعده‌ات به مقام محمود (شفاعت) برسان) شفاعت من در روز قیامت برای او حاصل می‌شود

مشروعیت این دعا، پس از پایان یافتن تکرار [اذان] پشت سر مؤذن است، و کسی که اذان را نشنیده باشد، آن را نمی‌گوید.
فضیلت و برتری رسول صلی‌الله‌علیه‌وسلم، از آن جهت که به ایشان «وسیله»، «فضیلت»، «مقام محمود» و «شفاعت بزرگ» برای [آغاز] داوری میان خلایق عطا شده است.
اثبات شفاعت برای رسول صلی‌الله‌علیه‌وسلم؛ به دلیل این سخن ایشان که: «شفاعت من در روز قیامت برایش حلال (و ثابت) شد».
شفاعت ایشان صلی‌الله‌علیه‌وسلم برای گناهکاران کبیره از امتشان خواهد بود، برای وارد نشدن به آتش، یا برای کسی که وارد آن شده تا از آن خارج شود، یا برای ورود به بهشت بدون حساب، یا برای بالا بردن درجات کسانی که وارد آن شده‌اند.
طیبی گفته است: از ابتدای [اذان] تا عبارت «محمدًا رسول الله»، همان «دعوت تامه» است و «حَیْعَلَه» (عبارات حی علی الصلاة و حی علی الفلاح) همان «نماز برپاشده» در آیهٔ «یقیمون الصلاة» است. و این احتمال وجود دارد که مراد از «صلاة»، دعا باشد و مراد از «قائمة»، دوام و همیشگی بودن باشد، از آنجا که گفته می‌شود «قام علی الشیء» یعنی بر آن مداومت ورزید. بنابراین، عبارت «و الصلاة القائمة» بیانی برای «الدعوة التامة» خواهد بود. و این احتمال نیز وجود دارد که مراد، همان نماز معهود باشد که در آن لحظه به سوی آن فراخوانده می‌شود و این معنا آشکارتر است.
مهلّب گفته است: در این حدیث تشویقی برای دعا کردن در اوقات نماز وجود دارد؛ زیرا این اوقات، هنگام امیدواری به اجابت دعا است.