آنکه در قرآن ماهر است با ملائکهٔ گرامی نیکوکار همراه است، و آنکه قرآن را می‌خواند و در آن لکنت دارد و برایش دشوار است، دو پاداش دارد

تشویق به حفظ قرآن، چیره‌دستی در آن و تلاوت بسیارش برای رسیدن به اجر و ثواب، و بیان جایگاه والای کسی که چنین کند.
قاضی [عیاض] گفته است: معنای حدیث این نیست که پاداش کسی که با لکنت زبان می‌خواند، از پاداش فرد ماهر بیشتر است. بلکه فرد ماهر برتر و پاداشش بیشتر است؛ زیرا او همراه با فرشتگان سفیر است و پاداش‌های فراوانی دارد، و چنین جایگاهی برای دیگری ذکر نشده است. چگونه ممکن است کسی که به کتاب خدا و حفظ و اتقان و تلاوت بسیار و فهم آن، به اندازهٔ فرد ماهر اهمیت نداده تا در آن چیره‌دست شود، به [جایگاه] او برسد؟
ابن باز گفته است: کسی که قرآن را می‌خواند و در آن ماهر است، تلاوتش را نیکو انجام می‌دهد و آن را به خوبی حفظ کرده است، «همراه با فرشتگانِ سفیر، بزرگوار و نیکوکار» است. یعنی: زمانی [به این جایگاه می‌رسد] که آن را هم در گفتار و هم در کردار تلاوت کند، نه فقط تلاوتِ صِرف. به عبارت دیگر، هم تلاوتش را نیکو انجام دهد و هم به آن عمل کند و قائم به لفظ و معنای آن باشد.