"Klanjali smo sa Allahovim Poslanikom, sallallahu 'alejhi ve sellem, džumu namaz, zatim smo se razilazili a zidovi nisu imali sjenu pod kojom bi se sakrili."

Seleme b. El-Ekva', radijallahu 'anhu, spominje da su oni sa Poslanikom, sallallahu 'alejhi ve sellem, klanjali džumu namaz u prvom namaskom vremenu, tako da kada bi se nakon dvije džumanske hutbe i nakon obavljenog namaza vraćali kućama ne bi nalazili sjenu kojom bi se zaklonili od vrućine. A u drugoj predaji se spominje da bi oni klanjali džumu namaz nakon što bi Sunce prešlo polovinu neba, a potom bi se vraćali kućama. Islamski učenjaci su složni da vrijeme džume namaza prestaje sa zavšetkom vremena podnevskog namaza. A najbolje i najpreče je da se džuma namaz klanja odmah nakon što Sunce pređe polovinu neba, jer je Vjerovjesnik, sallallahu 'alejhi ve sellem, najčešće tako radio, i to je vrijeme o kome su se složlili svi islamski učenjaci. Osim u slučaju neke potrebe, kao u periodu velikih vrućina a ljudi nemaju nešto čime bi se zaštitili, ili u slučaju izlaska u ratni pohod prije podne namaza, tada u tom slučaju nema smetnje da se džuma namaz obavi i malo prije nego li Sunce pređe polovinu neba.