তেতিয়াহ'লে মোক সাক্ষী নকৰিবা। কাৰণ অন্যায়ৰ ক্ষেত্ৰত মই সাক্ষী নহওঁ।

সন্তান-সন্ততিৰ মাজত সা-সম্পত্তি আৰু উপহাৰ আদি প্ৰদানৰ ক্ষেত্ৰত ন্যায়-নীতি অৱলম্বন কৰা অনিবাৰ্য্য। আনহাতে ভৰণ-পোষণৰ ক্ষেত্ৰত সাধ্যানুযায়ী ব্যয় কৰিব লাগে।
কিছুমান সন্তানক আন কিছুমানৰ ওপৰত প্ৰাধান্য দিয়াটো হৈছে অন্যায়। এই ক্ষেত্ৰত সাক্ষ্য বহন কৰাও বৈধ নহয় আৰু সাক্ষ্য দিয়াও বৈধ নহয়।
ইমাম নাৱাৱীয়ে কৈছেঃ সন্তানসকলৰ মাজত হিবাৰ ক্ষেত্ৰত সমতা স্থাপন কৰিব লাগে। সকলোকে একে সমান প্ৰদান কৰিব লাগে, কাকো কাৰো ওপৰত প্ৰাধান্য দিব নালাগে। এইদৰে ল'ৰা আৰু ছোৱালীৰ মাজতো সমান দৃষ্টিৰে চাব লাগে। কিছুমানে কৈছে যে, ল'ৰাক দুজনী ছোৱালীৰ সমান প্ৰদান কৰিব লাগে। কিন্তু হাদীছৰ প্ৰকাশ্য অৰ্থই প্ৰমাণ কৰে যে, উভয়কে সমান দৃষ্টিৰে চাব লাগে।
চৰীয়ত বিৰোধী সকলো সিদ্ধান্তই অমান্য, সেইবোৰ বলৱৎ কৰা বৈধ নহয়।
যদি বিতংভাৱে কিবা সোধাৰ প্ৰয়োজন হয়, তেন্তে বিচাৰকে তথা মুফতীয়ে বিতংভাৱে সোধা উচিত। যিদৰে নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে বাশ্বীৰক কৈছিলঃ "তুমি তোমাৰ সকলো সন্তানকে এইদৰে প্ৰদান কৰিছানে"?
নাৱাৱীয়ে কৈছে যে, ইয়াৰ দ্বাৰা প্ৰমাণিত হয় যে, সন্তান সন্ততিক কৰা হিবা পিতৃয়ে ঘূৰাই ল'ব পাৰে, এইটো বৈধ।
এনেকুৱা কৰ্ম কৰাৰ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে, যাৰ দ্বাৰা ভাতৃবৃন্দৰ মাজত ভাতৃত্ববোধ বৃদ্ধি হয়। লগতে সেইবোৰ কৰ্ম পৰিত্যাগ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে, যাৰ ফলত হিংসা বিদ্বেষ সৃষ্টি হয় অথবা পিতৃ-মাতৃৰ অবাধ্যতা হয়।