মহান আল্লাহে মোৰ উম্মতৰ সেইসমূহ বিষয় ক্ষমা কৰি দিছে, যিবোৰ তেওঁলোকৰ অন্তৰত উদয় হয়, যেতিয়ালৈকে সেইটো কাৰ্যত পৰিণত নহয় অথবা মুখেৰে প্ৰকাশ নকৰে।

মহান আল্লাহে অন্তৰৰ চিন্তা-চৰ্চা আৰু মনত উদয় হোৱা কল্পনামূলক গুনাহক ক্ষমা কৰি দিছে, যিবোৰ বিষয় মানুহে অন্তৰত নিজে নিজেই কল্পনা কৰে।
এতেকে যদি কোনোবাই অন্তৰত তালাক দিয়াৰ কল্পনা কৰে, কিন্তু মুখেৰে প্ৰকাশ কৰা নাই তেন্তে যেতিয়ালৈকে মুখেৰে উচ্চাৰণ নকৰিব বা লিখা নহ'ব তেতিয়ালৈকে সেইটোক তালাক বুলি গণ্য কৰা নহ'ব।
অন্তৰত উদয় হোৱা বিষয় সম্পৰ্কে মানুহক জবাবদিহি কৰা নহ'ব, যদিও বিষয়টো যিমানেই ডাঙৰ নহওক কিয়। যেতিয়ালৈকে বিষয়টো অন্তৰত দৃঢ়ভাৱে অৱস্থান নকৰিব অথবা আমলত পৰিণত নহ'ব আৰু মুখেৰে উচ্চাৰণ নকৰিব।
অন্যান্য উম্মতৰ তুলনাত উম্মতে মুহাম্মদীক এইটো বিশেষ মৰ্যাদা প্ৰদান কৰা হৈছে যে, তেওঁলোকৰ অন্তৰত উদয় হোৱা বিষয় সম্পৰ্কে তেওঁলোকক জবাবদিহি কৰা নহ'ব।