Downloads

معني كلمة (آمين)
МАЪНОИ КАЛИМАИ )ОМИН(
Маънои калимаи “Омин”, яъне “Парвардигоро иҷобат фармо”. Калимаи “Омин” на аз сураи Фотиҳа ва на аз Қуръон аст, балки ин калима дуо аст, зеро Паёмбар ﷺ фармуданд: (Агар имом “ғайри мағзуби алайҳим валаззолин” гуфт, шумо низ Омин бигӯед, зеро бо ин амалатон Аллоҳ шуморо дӯст медорад”. (Муслим). Аз Абуҳурайра разияллоҳу анҳу ривоят аст, ки Паёмбар ﷺ фармуданд: “Агар имом омин гуфт, пас шумо низ омин бигӯед, зеро агар Омини шумо ба Омини фариштагон мувофиқ ояд, гуноҳони гузаштаи шумо бахшида мешавад”.(Бухорӣ). Аз Оиша разияллоҳу анҳо ривоят аст, ки Паёмбар ﷺ фармуданд: “Албатта яҳӯд қавми ҳасадкунанда аст, зеро онҳо ба чизе ба моён ҳасад намекунанд, магар бар Ислом ва бар калимаи Омин”. (Ибни Хузайма). Пас ин ҳадис далолат бар он мекунад, ки калимаи Омин аз оятҳои сураи Қуръон нест. Бинобар ин дар мусҳафҳо ин калима навишта нашудааст. “Омин” гуфтан баъди сураи Фотиҳа аз суннати намоз аст. Калимаи “омин”-ро бо ташдид гуфтан дуруст нест, зеро маънои калима дигар мешавад. Калимаи “Омин”-ро имом баъди “валаз-золин” бигӯяд ва муқтадӣ баъди “валаз-золин” ва ё баъди “омин”-и имом бигӯяд, зеро дар ин масъала амр васеъ аст. (Фатҳул-Борӣ ҷ.2 с.264). Ҷоиз аст, ки имом ва мақтадиҳо Оминро баланд бигӯянд. (Тирмизӣ ва Ибни Моҷа). Ҷаҳран Омин гуфтан дар намоз барои занон ҷоиз аст, агар ҷойи намози онҳо аз мардон ҷудо бошад ва ё ҳамроҳи маҳрами худ бошанд.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

حكم السجدة في الصلاة
ҲУКМИ САҶДА ДАР НАМОЗ
Саҷда кардан дар намоз фарз аст. Мусобиқаи муқтадӣ бо имом дар вақти рафтан ба саҷда ҷоиз нест. Вақти ба саҷда рафтан аввал ду зону сипас ду дастро ба замин гузорем, ки дар ин масъала байни уламо амр васеъ аст. Намозгузор бояд бо ҳафт аъзо саҷда кунад, ки он пешонӣ ва бинӣ, ду кафи даст, ду зону ва ду ангуштони пой аст. Ва оринҷро ба замин нарасонда ангуштони кафи дастро сӯйи қибла кунад. Ва шикамро аз рон ва ронро аз соқ дур дорад. Ва ангуштони пойи худро сӯйи қибла карда ин амалро бо оромӣ анҷом диҳад. Саҷдаи саҷдакунанда ҳамон вақт таҳқиқ меёбад, ки инсон рост ва бо оромӣ ба ҳафт аъзо саҷда кунад. Ва бо ҳафт аъзо саҷда кардан воҷиб аст. Шахсоне, ки дар вақти саҷда кардан кафи дасташон ба замин намерасад, намози онҳо дуруст аст. Паёмбар ﷺ дар вақти саҷда оринҷро ба замин расонданро наҳй карданд. (Бухорӣ). Дар вақти саҷда ду ангуштони пойи намозгузор бояд сӯйи қибла бошад. Ва саҷда кардан ба либос ва ё фарш ҷоиз аст. Намозгузор дар байни ду саҷда бо оромӣ бинишинад, зеро он рукне аз аркони намоз аст. (Бухорӣ). Сифати нишастан дар байни ду саҷда ин гуна аст, ки намозгузор ба пойи чапи худ нишаста, ангуштони пойи рости худро сӯйи қибла кунад. Намозгузор ба ракати дуввум бо ду даст ва ё бо ду зону рост шуданаш ҷоиз аст. Ва дуоҳои воридшуда дар саҷда чунин аст: “Субҳона раббиял аъло”. (Аҳмад). “Субҳона раббиял аъло ва биҳамдиҳ”. (Абудовуд). “Суббуҳун қуддусу раббул малоикати варрӯҳ”. (Муслим). “Субҳонака аллоҳумма раббано ва биҳамдик, аллоҳум мағфирлӣ”. (Бухорӣ). Тасбеҳ гуфтан дар саҷда воҷиб аст. Қироъати Қуръон дар саҷда ҷоиз нест, зеро Паёмбар ﷺ онро наҳй карданд.
****
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ