Downloads

ضوابط اللباس
МАҲДУДИЯТИ ЛИБОС
Дини Ислом ташвиқ ба зинат ва зебоӣ мекунад. Аллоҳ таъоло фармуд: “Эй фарзандони Одам, наздики ҳар намоз зинати худро бигиред”. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Албатта Аллоҳ таъоло дӯст медорад, ки асари неъматашро дар бандааш бубинад”. Бухорӣ. Дар зинати либоспӯшӣ маҳдудиятҳо аст:
1.Либоси занон набояд ба либоси мардон монанд бошад: “Аллоҳ лаънат кард он мардҳоеро, ки ба занон ва он заноне, ки ба мардон монандӣ мекунанд”. Аҳмад.
2.Ба либоси кофирон ва фосиқон монанд бошад: “Он шахсе, ки ба як қавме монанд мешавад, пас он аз ҷумлаи онҳост”. Абудовуд.
3.Либосе, ки машҳур бошад: “Шахсе, ки дар ин дунё либоси шӯҳратёфтаро мепӯшад, Аллоҳ дар рӯзи қиёмат ба ӯ либоси хоркунанда пӯшонда ба дӯзах мепартояд”. Ибни Моҷа. Мақсад аз либоси шӯҳратёфта, яъне байни мардум машҳӯр бошад. Агарчанде он либос қимату фахркунанда ва ё оддиву хоксор ва ё барои худнамоӣ бошад.
4.Либосе, ки дар он исроф бошад: “Бихӯред ва биошомед ва исроф накунед, ба дурустӣ ки Аллоҳ исрофкунандагонро дӯст намедорад”. Аъроф:31.
5.Либоси ҳаромгардида бошад; Ба мисли либосе, ки сурати чизҳои ҷондор дорад ва ё салиб ё ситораи яҳӯд ва ё либоси тангу тунук ва кутоҳ бошад.

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

أحكام صلاة المرأة
АҲКОМИ НАМОЗИ ЗАН
Намоз сутуни Дин аст ва муҳимтарин аркони Ислом баъди шаҳодатайн аст. Намоз аввалин чизе аст, ки дар рӯзи қиёмат аз банда пурсида мешавад. Барои намози зан ҳукмҳо ва шартҳои хос аст, ки он аз намози мардон фарқ мекунад:
1.Воҷиб аст, ки зан аз ҳайзу нифос пок бошад. “Паёмбар ﷺ ба Фотима бинти Абуҳубайш фармуданд: “Агар ҳайз дидӣ, намозатро тарк бикун”. Бухорӣ.
2.Воҷиб аст, ки зан дар вақти намоз тамоми баданашро бипӯшонад, ба ғайр аз рӯй ва ду кафи даст. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Намози ҳайздида қабул нест, магар бо чодар”. Абудовуд.
3.Намози ҷамоъат барои занон воҷиб нест, лекин ҷоиз аст, ки ба ҷамоъати масҷид ҳозир шаванд. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Агар занони шумо иҷозати масҷид рафтанро пурсанд, пас ба онҳо иҷозат бидиҳед”. Муслим.
4.Сафи занон дар масҷидҳо дар оқиби сафи мардон аст.
5.Ҷоиз аст, ки зан ба ҷамоъати занон имом шавад. “Паёмбар ﷺ ба Варақа бинти Навфал разияллоҳу анҳо амр карданд, ки дар хона ба аҳлаш имом бошад”. Абудовуд. Ва агар зане ба занони дигар имом шавад, пас ӯ дар мобайни онҳо бошад.

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

دعاء الصائم عند الإفطار
ДУОИ РӮЗАДОР ДАР ВАҚТИ ИФТОР
Дар шариъат дуо кардан баъди ибодатҳо асли бузурге дорад. Ба мисли дуои баъди намозҳо ва баъди азон ва дуо дар маносики ҳаҷ ва инчунин дар вақти ифтор. Аллоҳ таъоло дар Қуръони карим бисёр дуоро зикр кардааст. Аз он дуоҳо дар ояти рӯза чунин фармудааст:
وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لِي وَلْيُؤْمِنُواْ بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُون سورة البقرةَ
“Ва чун бадагони ман дар бораи ман туро бипурсанд, пас ҳамоно ман наздикам, дуои дуокунандаро чун дуо кунад, қабул мекунам, пас бояд, ки онҳо барои ман фармонбардорӣ кунанд ва бояд, ки ба ман бигараванд, то бошад, ки роҳ ёбанд”. Бақара:186.
Ин далолат бар он мекунад, ки дуо дар моҳи мубораки Рамазон аҳмияти бузурге дорад. Ва дуо кардани шахси рӯзадор дар вақти ифтор суннат аст, ки чунин дуо мекунад:
ذَهَبَ الظَّمأُ وابتلَّتِ العُروقُ وثبَتَ الأجرُ إن شاءَ اللَّهُ
“Заҳабаз замъу вабталлатил уруқу ва сабатал аҷру иншоаллоҳ”.
“Ташнагӣ ва хастагӣ бартараф шуд ва рагҳо беҳбудӣ ёфт ва ба хости Аллоҳ аҷру савоб ҳосил гардид”.
Ва аммо дуои машҳуре, ки дар байни мардум паҳн гаштааст:
اللهم لك صمت وعلى رزقك أفطرت وبك آمنت وعليك توكلت
“Аллоҳумма лака сумту ва ало ризқика афтарту ва бика оманту ва алайка таваккалту”. Абудовуд.
Ин ҳадис мурсал аст, яъне заъиф мебошад. Аллоҳ таъоло Доност.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

حكم من لا يصوم في رمضان بدون عذر
ҲУКМИ ШАХСЕ, КИ ДАР МОҲИ РАМАЗОН БЕ ЯГОН УЗР РӮЗА НАМЕДОРАД
Рӯзаи моҳи Рамазон рукне аз аркони Ислом аст. Бинобарин ба шахси болиғу оқил ва мукаллаф ҷоиз нест, ки бе ягон узр рӯзаи худро бихӯрад, магар дар ҳолати сафар ва беморӣ. Инсон агар як рӯз бе узр рӯза надошт, ба таҳқиқ ба гуноҳе аз гуноҳони кабира даст задааст ва нафси худро ба ғазабу азоби Парвардигор дучор кардааст. Пас бар ӯ лозим аст, ки тавбаи содиқона бикунад ва қазои онро бидорад. Онҳое, ки ошкоро дар моҳи Рамазон чизе мехӯранд ва ё менӯшанд Паёмбар ﷺ ро нусрат надодаанд ва бо ин гуноҳи бузургашон худро ба азобу машаққат гирифтор мекунанд, ки бо он розӣ ҳастанд.
Ибни Ҳаҷарӣ Ҳайтамӣ раҳимаҳуллоҳ гуфт: “Чиҳилум ва чилуяккум гуноҳи кабира, тарки рӯзадорӣ дар Рамазон ва ифтори он рӯзҳо ва ҷимоъ аз узрҳо нест, ба ғайр аз беморӣ ва сафар”.
Аз Абуумома разияллоҳу анҳу ривоят аст, ки гуфт: Паёмбарﷺ фармуданд: “Дар ҳоле, ки ман хоб будам ду нафар ба наздам омаданд ва аз дастонам гирифта маро ба кӯҳи ноҳамворе бурданд ва гуфтанд: Боло бирав. Гуфтам: Қудрати аз ҷой хестан ва ба боло рафтанро надорам. Пас гуфтанд: Бароят осон хоҳем кард. Пас боло рафтам, ҳатто ба сиёҳии кӯҳ расидам, ки аз онҷо овози баланде мебаромад. Гуфтам: Ин овози чист? Гуфтанд: Ин нолаи аҳли дӯзах аст. Пас ман аз онҷо рафтам ва қавмеро дидам, ки аз пойҳояшон овезон ҳастанд. Устуғонҳои паҳлуяшон дарида ва аз гарданҳояшон хун мечакид. Гуфтам: инҳо кистанд? Гуфта шуд, ки онон касоне ҳастанд, ки пеш аз даромадани вақт дар Рамазон ифтор мекарданд”. Ибни Ҳиббон ва Ибни Хузайма. Пас ҳоли онҳое, ки рӯза намегиранд чӣ мешуда бошад?
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ