Downloads

Чигуна ту бояд рӯзаи худро аз камбудӣ ва нуқсон пок намоӣ? Чигуна ба қалби фақирон ва мискинон хурсандиро дохил кунӣ, то дар рӯзи ид ба мисли ту онҳо ҳам хурсанд бошанд? Ин ҳолатро каме тафаккур бикун. Аз Ибни Аббос разияллоҳу анҳумо ривоят аст, ки гуфт: “Паёмбар ﷺ закоти фитрро фарз гардонданд. Ва он барои рӯзадор пок шудан аз гуноҳи дурӯғгӯйӣ ва дашноми дигарон дар вақти рӯза ва таом барои мискинон аст”. Закоти фитр ба ҳар мусалмон воҷиб аст, ки онро аз номи худаш ва аз номи онҳое, ки нафақаашон дар гарданаш аст, бидиҳад. Ба закоти фитр шарт нест, ки моли муайяни шумо ба нисоб расида бошад. Ва миқдори закоти фитр барои ҳар шахс як соъ аз донаҳо ва меваҳое, ки мардум аз он истифода мебаранд, мебошад. Аз Ибни Умар разияллоҳу анҳу ривоят аст, ки гуфт; “Паёмбар ﷺ ба ҳар мусалмон закоти фитрро як соъ аз хурмо ва ё ҷав ба ҳар ғулом ва озод ва мард ва зан ва хурд ва калон фарз гардонданд”. Ба мо амр шудааст, ки бояд закоти фитрро пеш аз баромадан ба намози ид бидиҳем. Ҷоиз аст, ки мо онро як рӯз ва ё ду рӯз пеш ид бидиҳем. Яъне шаби бистуҳаштум, зеро гоҳе моҳи Рамазон бистунӯҳ ва ё сӣ рӯз мешавад. Шахсе, ки закоти фитрро баъди намози ид медиҳад, гунаҳкор аст, магар шахсе, ки маъзур аст ва қазои он бар ӯ воҷиб мегардад. Пас мо бояд саъй кунем, то нафсро пок карда аҷру савоб бигирем:“Эй касоне, ки имон овардед, аз ончи ба шумо рӯзӣ додаем, харҷ кунед, пеш аз он, ки рӯзе биёяд, ки дар он на хариду фурӯш ҳаст ва на дӯстӣ ва на шафоат. Ва ҳамоно кофирон золимонанд”. Бақара:254.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

Рӯза ин ибодати Аллоҳ таъоло ва дурӣ аз таъом ва шароб ва ҷимоъ аз тулӯъи фаҷри содиқ то ғуруби офтоб аст. Ба ҳар мусалмон воҷиб аст, ки худро аз шиканандаҳои рӯза нигаҳ дорад:
1.Хӯрдан ва нӯшидан ва он чизҳое, ки ба ҳамин маъно аст ва бадан аз он ғизо мегирад. 2. Сӯзандорӯе, ки он ба бадани инсон ғизо мешавад. 3. Хун гирифтан ва ё нақли он ба шахси дигар. 4. Ҷимоъ ва инзоли манӣ дар хоб ва ё бо хоҳиши худ. Аммо дар хоб эҳтилом шудан бо иҷмоъи уламо аз шиканандаҳои рӯза нест. Ва ба мисли он, бо қавли роҷеҳ мазӣ низ рӯзаро ботил намекунад. 5. Дониста қай кардан рӯзаро мешиканад, вале агар он бе хоҳиши шумо ояд, рӯзаи шумо дуруст аст. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Касе, ки қай кардан бар ӯ ғалаба кард, бар вай қазое нест. Аммо шахсе, ки худ дониста қай мекунад, бояд қазои он рӯзаро бидорад”. Абудовуд ва Тирмизӣ. 6. Ҳиҷома ва хун додан аз шиканандаҳои рӯза аст. 7. Шахсе, ки ба хун додан муҳтоҷ аст, пас агар ифтор кард, қазои онро бидорад. 8. Ба иҷмоъи уламо хуни ҳайзу нифос дар ҳама рӯзҳои Рамазон аз шиканандаҳои рӯза аст. Ҳатто ин, ки омадани он чанд дақиқае пеш аз ғуруби офтоб бошад. 9. Шиканандаҳои рӯзаро аз рӯйи надонистани ҳукми он ва ё аз рӯйи фаромӯшӣ ва ё маҷбур кардани шахси дигар бихӯрад, пас рӯзаи ӯ дуруст аст. Албатта барои рӯза фарзҳо ва ҳудудҳоест, ки ҳифзи он бар мо воҷиб аст. Аллоҳ таъоло фармуд: “Ин манҳиёти Аллоҳ аст, пас ба онҳо наздик машавед. Аллоҳ ҳамчунон оятҳои Худро барои мардумон баён мекунад, бошад ки парҳезгорӣ кунанд”. Бақара:187.

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

ҚАЛБИ УСТУВОР

ҒИЗОИ ҚАЛБҲО

ҚАЛБ ПОДШОҲ АСТ,

ҚАЛБИ ЗИНДА

عجائب الاستغفار
АҶОИБИИ ТАЛАБИ МАҒФИРАТИ ГУНОҲ
Бо талаби мағфирати гуноҳ кардан, дуоҳо қабул гашта, дари раҳмат боз гашта баракот нозил мегардад. Истиғфор ин ҳимояву сипар аз бадиҳои гуноҳ ва пӯшидани он аст. Пас агар бандаеро Аллоҳ мағфират кунад, пас ӯро аз гуноҳ нигаҳ дошта он гуноҳро пӯшидааст. Истиғфор сабаби нуронӣ гаштани қалб ва ҳидояти он аст. Аллоҳ фармуд: “Солеҳ (алайҳис салом) гуфт: Эй қавми ман, чаро пеш аз накӯӣ бадиро ба шитоб талаб мекунед? Чаро аз Аллоҳ талаби омӯрзиш намекунед? Шояд, ки бар шумо раҳм карда шавад”. Намл:46.
Истиғфор аз бузургтарин тоатҳо, наздик шудан ба Аллоҳ, ҷило додани қалб, дур шудани вазнинии амал ва тарки фаромӯшхотириву ғафлат аст. Мо бояд бо истиғфор кардан бисёр ибодатҳо, намоз, ҳаҷ ва ҳар маҷлису муносибатҳоро ба охир бирасонем. Истиғфор аз зикрҳои Аллоҳ аст, ки қалбҳо зинда гашта ором меёбанд. Аллоҳ фармуд: “Огоҳ шав, дилҳо ба ёди Аллоҳ ором мегиранд”. Раъд:28.
Истиғфор давои қалб аз гуноҳ аст. Имом Қатода раҳимаҳуллоҳ гуфт:“Албатта Қуръон шуморо далолат ба доруву даво мекунад. Аммо доруҳо он ҳамон гуноҳони шумо ва давоҳо он ҳамон истиғфор аст”. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Ҳароина ҳиссиёт ва таъсире дар қалбам ҳаст, ки ман ҳаррӯз сад маротиба талаби мағфирати гуноҳ мекунам” Муслим. Баъзе уламо мегӯянд: Аллоҳ ба баъзе инсонҳо истиғфорро насиб накардааст, зеро ӯ мехоҳад он шахсро азоб бидиҳад.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

من موجبات رحمة الله
АЗ САБАБҲОИ РАҲМАТИ ПАРВАРДИГОР
Ҳама халқ ба раҳмати Аллоҳ муҳтоҷ ҳастанд. Пас агар раҳмати Аллоҳро мехоҳӣ, сабабҳои онро бигир ва ба амрҳояш амал бикун:
1.Имон ба Аллоҳ; “Эй Парвардигори мо, имон овардем, пас моро биомурз ва бар мо бибахшоӣ ва Ту беҳтарин Бахшояндагонӣ”. Муъминун:102.
2.Эҳсон дар ибодат; “Аллоҳро чунин ибодат бикун, ки гуё Ӯро мебинӣ, пас агар Ӯро намебинӣ, албатта Ӯ туро мебинад”. Бухорӣ ва Муслим.
3.Эҳсон ба халқ ва раҳм кардан ба инсону ҳайвонот; “Ба дурусти ки Раҳмати Парвардигор ба некӯкорон наздик аст”. Аъроф:56.
4.Тақво ва худотарсие, ки байни худ ва байни азоби Парвардигор виқоя бигирӣ; “Итоати Аллоҳ ва Расул бикунед, шояд ба шумо раҳм карда шавад”. Оли Имрон:132.
5.Пайравӣ ба Қуръон ва амал бар он ва гӯш кардани он; “Ва чун хонда шавад, пас ба сӯйи он гӯш ниҳед ва хомӯш бошед, то бар шумо раҳм ва меҳрубонӣ карда шавад”. Аъроф:204.
6.Сабр бар тоат ва сабр аз маъсият ва сабр ба тақдири Илоҳӣ; “Ба ин гурӯҳ аз Парвардигорашон дурудҳо ва бахшоиш аст ва онҳо роҳёфтагонанд”. Бақара:157. 7.Тавбаи содиқона ҳамроҳ бо ислоҳ шудан. 8. Дар роҳи Аллоҳ нафақа кардан.
Аллоҳ фармуд: “Ва бигӯ, эй Парвардигори ман, биомурзу бибахшой ва Ту беҳтарини Бахшояндагонӣ”. Муъминун:118.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

ضوابط حجاب المرأة
МЕЪЁРҲОИ ҲИҶОБИ ЗАН
Ҳиҷоби зани мусалмон ҳиҷобе аст, ки аз дигар ҳиҷобҳо фарқ дорад. Масалан аз ҳиҷоби занони яҳуд ва насоро. Зани мусалмонро дар байни занони беҳиҷоб шинохта мешавад. Ҳиҷоб танҳо рӯймол нест, ки танҳо бо он сари худро бипӯшонад ва ё чодаре, ки тамоми баданашро бипӯшонад, балки бар он шарт ва маҳдудиятҳост:
1.Дар назди мардони бегона тамоми бадани худро бипӯшонад: “Эй Паёмбар ба занони худ ва духтарони худ ва занони муъминон бигӯ, ки чодарҳои худро бар худ фурӯ гузоранд”. Аҳзоб:59.
2.Либос шаффоф ва тунук набошад, ки аъзои баданаш намоён гардад. Паёмбарﷺ аст, ки фармуданд:“Ва гурӯҳи дуввуми дӯзахиён занони нимбараҳнае, ки либос доранд, аммо дар ҳақиқат бараҳнаянд. Ва аз роҳи дуруст ва итоати Парвардигор дур ҳастанд ва дигаронро ба дур шудан ва ба фитна мекашанд. Муйи сарашонро ба монанди кӯҳони шутур баланд месозанд. Инҳо дохили биҳишт намешаванд ва бӯйи биҳишт ба бинияшон намерасад. Ҳол ин, ки бӯйи биҳишт аз масофаи дур эҳсос мешавад”. Муслим.
3.Либос танг набошад, ки ҳаҷми аъзои бадан намоён гардад. Умми Салама разияллоҳу анҳо гуфт: “Паёмбар ﷺ он шаб аз хоб хестанд ва гуфтанд: “Субҳоналлоҳ, ин чи фитнаҳо, ки имшаб нозил гардид. Занони нимбараҳна дар охират бараҳна ҳастанд”. Бухорӣ.
4.Зинати худро ошкор накунанд. Аллоҳ фармуд: “Ва ороиши худро ошкор накунанд”. Нур:31.
5.Хушбӯйизада ва бухуркарда набошад. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Эй занон, агар яке аз шумо ба масҷид ҳозир шудан хоҳед, ҳамон шаб хушбӯйи истифода набаред”. Муслим.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ