Downloads

القلب الزجاجي
ҚАЛБИ ШИШАГИН

Қалби банда ба мисли зарф аст, ки он байни нармӣ ва мулоимӣ ҷамъ шудааст. Паёмбар ﷺ фармуданд: «Ҳароина барои Аллоҳ аз аҳли рӯйи замин, яъне мардумон зарфе аст. Ва зарфи Парвардигоратон, ки дар он нури имонро ҳифз мекунад, он қалби бандагони солеҳ аст. Ва он дӯстдоштатарин қалб дар назди Аллоҳ таъолост».Табаронӣ

Қалби муъмин ба мисли чароғи равшан аст, софу нарм, боқуввату сахт ва нуронист. Он қалб ҳақро бо нураш мебинад ва онро бо нармиаш қабул мекунад ва бо қуввату сахтиаш ботилро рад мекунад. Паёмбар ﷺ фармуданд: «Бор Илоҳо, дар қалбам нуре ато фармо». Бухорӣ ва Муслим.

Софу нарм гардидани қалб, бо тақвои Илоҳист. Паёмбарﷺ фармуданд:«Албатта бандае, ки хато ва гуноҳ мекунад ба қалбаш нуқтаи сиёҳе пайдо мешавад, пас агар аз он тавба кард, пок мегардад». Аллоҳ таъоло фармуд: «Ҳаргиз чунин нест, балки он чи мекарданд, бар дилҳояшон занг бастааст». Мутаффифин 14.

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

القلب السالم
ҚАЛБИ СОЛИМ

Яке аз дуоҳои Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам ин буд, ки чунин мефармуданд: «Бор Илоҳо, аз Ту қалби солимро мепурсам». Ривояти имом Аҳмад ва Тирмизӣ.

Қалби солим холис барои Аллоҳ аст, маъбуди дигаре надорад.
Қалби солим ҳеҷ якеро ба ғайр аз Аллоҳ подшоҳ, корсоз ва амркунанда намебинад ва ҳар чизе медиҳад барои Аллоҳ медиҳад. Дӯстӣ ва душманиаш барои Аллоҳ аст. Қалби солим ҳаракате намекунад, магар ба корҳое, ки дар он розигии Парвардигор бошад. Қалби солим мегӯяд: «Шунидем, итоат мекунем». Ҳеҷгоҳ дар қалби солим тангӣ ва сиёҳие нест. Қалби солим аз шубҳаҳо ва амалҳои шаҳвонӣ, ки зидди имон аст, солим мондааст.

Аллоҳ таъоло аз Иброҳими Халил (алайҳис салом) қисса карда чунин мефармояд: «Ва маро рӯзе, ки мардумон барангехта шаванд, расво макун. Рӯзе, ки молу фарзандон фоида надиҳад, лекин соҳиби фоида он кас бувад, ки қалби солиму беайбро пеши Аллоҳ биёрад». Шуаро:87,89.

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

طلب الطلاق بدون العذر

Бе узри шаръӣ талаби талоқ намояд:

????Бисёре аз занон бо пайдо шудани хилофи каме бо шавҳараш оҷилона ва саросемавор аз ӯ дархости талоқ мекунад. Ва ё ҳар гоҳе, ки зан аз мард пул талаб кунад, он мард хоҳиши онро иҷро карда натавонад, дар ҳол талаби талоқ мекунад ва ё бо суханон ва маслиҳати баъзе аз хешовандон ва ҳамсояҳои фасодкораш ба ин кор даст занад.

Ва баъзе вақтҳо бо ибораҳои бад ва ғазабоваранда бо шавҳараш мубориза мебарад. Масалан мегӯяд:”Агар мард бошӣ, манро талоқ бидеҳ!”.

Шаке нест, ки талоқ мафосид ва зарарҳои бузурге дорад, ба монанди пароканда шудани оила ва оворагии фарзандонро дар пай дорад. Лекин пас аз чанд муддате зан пушаймон мешавад, аммо пушаймонӣ дигар фоидае надорад. Бо ҳамин сабабҳо ва масъалаҳои дигар ҳикмати ҳаром гардонидани ин кор дар шариъати исломӣ равшан аст.

????Аз Савбон разияллоҳу анҳу ривоят шудааст, ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам
фармуданд:????“Ҳар зане, ки бе ягон мушкилие аз шавҳараш талаби талоқ бикунад, бӯйи биҳишт бар ӯ ҳаром гардад”.
????Ривояти имом Аҳмад ҷ3/с277 ва дар Саҳеҳи ал-Ҷомиъ 2715.

????Аз Уқба ибни Омир разияллоҳу анҳу ривоят шудааст, ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам
фармуданд:????“Заноне, ки аз шавҳаронашон талаби талоқ мекунанд, онҳо занони мунофиқ ҳастанд”.
????Ривояти имом Табаронӣ дар китоби ал-Кабир ҷ17/с559, ва дар Саҳеҳ ал-Ҷомеъ 1934.

Аммо агар талаби талоқ бо узр ва сабаби шаръӣ бошад, ба монанди тарки намоз, шаробхурӣ ва истифода бурдани маводи мухаддир, мисли героин ва амсоли он, аз ҷониби шавҳар. Ва ё шавҳар занро барои анҷом додани кори ҳароме маҷбур бикунад. Ва ё шиканҷа кунад, ва ӯро аз ҳуқуқи шаръӣ ва қонуниаш маҳрум созад, ва панду насиҳат фоидае набахшад ва талоши ислоҳшавии ӯягон фоидае надиҳад. Дар ин сурат беягон мушкилӣ зан метавонад худ ва динашро ҳимоят бикунад, ва аз шавҳараш талаби талоқ бикунад, ҷоиз аст.

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

القلب الإسفنجي
ҚАЛБИ ИСФАНҶӢ

Шубҳа он ботиле аст, ки либоси ҳақ пӯшидааст. Аллоҳ таъоло фармуд: “Ва ҳамчунин барои ҳар Паёмбаре душманоне аз шайтонҳои инсу ҷин пайдо кардем, ки барои фиреб додан, баъзеашон ба сӯйи баъзе сухани ба зоҳир ороста илқо мекунанд. Ва агар Парвардигори ту мехост, ин корро намекарданд. Пас онҳоро ба ифтирояшон бигузор”. Анъом 112. Яъне, зиннат додани ботил бо забон.
Шайхул Ислом гуфт: “Қалби худро барои хоҳишҳо ва гумону шубҳаҳо ба мисли исфанҷ макун, балки қалби худро ба мисли шиша бигардон, ки шубҳаҳо дар зоҳири он бошад, на дар ботини он”.
Аз сабабҳои бемории қалб, ин таъсири фитнаҳо ба қалб пеш аз дохил шудани ҳақ бар он. Зеро Паёмбар ﷺ моро ба назди Даҷҷол баромаданро наҳй карданд, ба сабаби доштани ботилҳои ошкор, ки зуд ба инсон таъсир мекунад.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

القلب المحب
ҚАЛБИ ДӮСТДОР
Қалби дӯстдор ҳамеша дар зикру ибодати Аллоҳ аст. Ҳар роҳе, ки ӯро ба Аллоҳ наздик месозад, он роҳро ба худ лозим мегирад. Ҳамеша дар роҳи Аллоҳ ва даъвати мардум аст. Ӯ дар ҳолати рӯйгардон шудани мардум аз Парвардигорашон, ғамгин мешавад. Ҳама каломи Аллоҳро қабул дорад. Рӯзона ва шабона тиловати Қуръон мекунад. Муштоқи тоат аст, ки он хурсандиву оромии ӯст.
Қалби дӯстдор, гуноҳ ба Парвардигорро бад мебинад. Ба хотири Аллоҳ рашку ғазабнок мегардад. Барои ризогии Аллоҳ ҷиҳоди нафс мекунад.
Қалби дӯстдор номҳо ва сифоти Аллоҳро эътироф мекунад ва медонад, ки ҳама хазинаҳои осмону замин дар дасти Ӯст. Ӯ наздик аст, ки дуоро иҷобат мекунад. Паёмбар ﷺ чунин дуо мекарданд: “Ва аз Ту муҳаббатат ва муҳаббати касоне, ки Туро дӯст медоранд ва муҳаббати амалеро, ки ба муҳаббати Ту наздик мегардонад, хоҳонам”. Тирмизӣ ва Аҳмад.

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

مخموم القلب
Қалби пок аз фиребу ҳасад
Аз Паёмбар ﷺ пурсиданд, ки кадом мардум афзалтаранд? Фармуданд: “Онҳое, ки забони ростгӯ ва қалби пок доранд”. Пас ҳар кори неке, ки қалби пок мекунад, ба худи он ва ё ба аҳлаш боз мегардад. Қалби пок дӯст дорад, ки ҳама мусалмонон низ ба некиҳо дучор гарданд ва ҳар бадиро бад мебинад ва намеҳоҳад, ки дигарон низ гирифтори он шаванд, агарчи он кори динӣ бошад ва ё дунявӣ. Шахси диндор қалби мулоим дорад. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Муъмин бародари муъмин аст. Моли ӯро ҳифз карда зойеъ намегардонад ва дар набудани ӯ ҳама роҳҳои бародариро ҳифз мекунад”.
Мусалмон ба касе зулм, таҳқир, кина, ғайбат, фиреб ва айб намекунад. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Мусалмон бародари мусалмон аст, зулм намекунад, паст намешуморад. Оне, ки дар ғами баровардани ҳоҷати бародараш бошад, Аллоҳ дар баровардани ҳоҷати ӯст. Оне, ки аз мусалмоне як ғаму андӯҳро дур гардонад, Аллоҳ ғаму андӯҳи рӯзи қиёматро аз ӯ дур мекунад. Оне, ки айби як мусалмонро мепӯшонад, Аллоҳ айби ӯро дар рӯзи қиёмат мепӯшонад”. Бухорӣ.

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

وجلت قلوبهم
ҚАЛБАШОН МЕТАРСАД

Барои ба даст овардани самараҳо, зикр бояд бо забон ва бо қалб бошад ва танҳо зикри забон бо ҳаракат кунондани ду лаб кифоя нест.
Ибни Қаййим раҳимаҳуллоҳ гуфт: “Зикри қалб маърифатро зиёда гардонда муҳаббатро дар қалб мекорад ва инсонро боҳаё гардонда аз Аллоҳ метарсад. Ва зикри қалб даъват ба тарси Аллоҳ мекунад, ки ӯ дар муроқаба аст. Дар тоатҳо кӯтоҳӣ намекунад ва аз гуноҳу маъсиятҳо рӯ мегардонад”.
Қозӣ Иёз раҳимаҳуллоҳ гуфт: “Зикри Аллоҳ ду навъ аст: Зикри қалбӣ ва зикри забонӣ. Аммо зикри забонӣ он зикре аст, ки аз заъифтарин зикрҳост”.
Шайхул Ислом раҳимаҳуллоҳ гуфт: Мардум дар зикр кардан чаҳор гурӯҳ ҳастанд: 1. Зикр бо қалб ва зикр бо забон, ки онҳо ба он амршудаанд. 2. Зикр бо қалб. 3. Зикр бо забон, ки ҳамеша забонаш бо он тар аст. Аллоҳ фармуд: “Ман ҳамроҳи бандаам ҳастам, ончи маро ба ёд меорад ва ду лабаш дар ёди ман дар ҳаракат аст”. 4. Тарки зикр бо қалб ва тарки зикр бо забон, ки ин гурӯҳ инсонҳо аз ҷумлаи хасоратётагонанд.

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

حجب القلب
ПАРДАИ ҚАЛБ

Қалбе, ки бо парда пӯшида шудааст, ҳақро намебинад ва бо он амал намекунад. Пас ҳар тоате мекунад, ба ҷасад таъсире намекунад. Ва сабаби парда гирифтани қалб он аст, ки ҳар фитнаву шубуҳот ва шаҳавоте, ки ба қалб меафтад, онҷо месабзад.
Қалб ду навъ аст: 1.Қалби сафед, ба монанди санги сафед, ки ҳеҷ зараре аз фитнаҳои замин ба он нарасад. 2. Қалби сиёҳ ва ғуборолуд, ки ба монанди зарфе аст, ки он парешон аст, хайру некиро намешиносад ва кори мункарро рад ва инкор намекунад, магар ин, ки оғӯшта ба ҳавову ҳавас аст”. Муслим ва Аҳмад.
Паёмбар ﷺ фармуданд: “Агар банда гуноҳе кард, ба қалбаш як нуқтаи сиёҳ гузошта мешавад ва агар аз он гуноҳ тавба кард, он сиёҳӣ пок гардад. Ва агар боз ба гуноҳ бозгашт, он сиёҳӣ бузург гардад ва он ҳамон занге аст, ки Аллоҳ таъоло дар Қуръон онро чунин зикр кард: “Ҳаргиз чунин нест, балки ончи мекарданд бар қалбҳояшон занг бастааст”.
Мутаффифин 14.

اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

الشيطان
ШАЙТОН
Аллоҳ фармуд: “Дар ҳақиқат шайтон барои шумо душман аст, пас ӯро душман гиред, ҷуз ин нест, ки ӯ пайравони худро мехонад, то аз аҳли дӯзах бошанд”. Фотир:6. Шайтон аввалин душмани фарзандони Одам аст. Дар ҳар роҳи онҳо менишинад, то онҳоро гирифта ба сӯйи залолату гумроҳӣ, ҳалокат ва фасодкорӣ барад. Муҳимтарин роҳи нигоҳ доштани худ аз васвасаҳои шайтон:
1.Талаби ёрӣ аз Аллоҳ ва паноҳ ҷӯстан ба Ӯ аз шайтони рондашуда. “Ва бигӯ, эй Парвардигори ман, аз дағдағаҳои шайтон ба ту паноҳ мебарам, аз он ки пеши ман ҳозир шаванд”. (Муъминун: 97,98).
2.Ба худ лозим гирифтани зикри Аллоҳ. Зеро шайтон дар вақти зикр аз назди шумо мегурезад. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Вақте ки инсон дохили хонаи худ мешавад ва номи Аллоҳро ба забон намеорад, шайтон мегӯяд: “Имшаб ҷойи хоб пайдо кардед”. Ва агар банда дар вақти хӯрок хӯрдан Аллоҳро ёд накунад, шайтон мегӯяд: “Ҳам ҷойи хоб пайдо кардед ва ҳам хӯроки шаб”. Муслим.
3.Бисёр Қуръон хондан. Хоссатан сураи Бақара, ихлос, Фалақ ва Нос. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Бегумон шайтон аз хонае фирор мекунад, ки дар он сураи Бақара хона мешавад”. Муслим.
4.Донистани роҳҳои шайтон ва даромадгоҳҳои он. Тамоми фаҳшо ва мункар аз роҳи шайтон аст: “Эй муъминон аз пайи роҳи шайтон маравед”. Нур:21.
5.Саъй бикунад, то пушаймон шавад ва тавба намояд ва ба сӯйи Аллоҳ боз гардад: “Ба дурустӣ ки парҳезгорон, чун аз шайтон васвасае ба онҳо бирасад, Аллоҳро ёд мекунанд”. Аъроф:101, 102.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

الصبر
САБР
Аллоҳ таъоло фармуд: “Эй муъминон сабр кунед ва дар сабр қадами худро устувор доред ва барои ҷиҳод омода бошед ва аз Аллоҳ битарсед, бошад ки растагор шавед”. Оли Имрон:200. Пас сабр ин ризқ, қувват ва фишанг аст. Шахси мариз дар шикоятҳои худ муҳтоҷ ба сабр аст. Шахси мусибатзада дар балову мусибатҳояш муҳтоҷ ба сабр аст. Шахси даъватгар дар даъвати худ муҳтоҷ ба сабр аст. Мард дар кори худ муҳтоҷ ба сабр аст. Зан дар хонаи худ муҳтоҷ ба сабр аст.
Паёмбар ﷺ фармуданд: “Сабр нур ва равшанист”. Муслим. Сабр дар рӯ ба рӯи мусалмон дар ҳама аҳволаш нур аст. Аллоҳ калимаи сабрро дар Қуръони Карим дар навад мавзеъ зикр кард. Алӣ (разияллоҳу анҳу) гуфт: “Огоҳ бошед, ки албатта сабр аз имон аст. Ва он ба манзилаи сар аз ҷасад аст. Пас агар сар қатъ гардад, ҷасад низ аз ҳама чиз манъ мегардад. Пас бо овози баланд гуфт: Огоҳ бошед! Оне шахсе, ки сабр надорад, имон надорад”.
Сабр муҳаббати Аллоҳ ва муҳаббати мардумро ба даст меорад. Оромӣ, ҳидоят, пирӯзӣ ва дӯст доштани Аллоҳ сифоти махсуси собирон аст. Сабр сабаби нигоҳ доштани қадру қимати худ ва дигарон дар рӯйи замин аст. Муҳимтарин сабабҳои сабр: Шинохти Аллоҳ таъоло ва муҳаббати Ӯ ва ҳаё аз Ӯст. Аллоҳ таъоло фармуд: “Ҷуз ин нест, ки музди собирон беҳисоб, ба тамом ба онҳо дода мешавад”. Зумар:10.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ