Downloads

«العلي الأعلى المتعال»
«Ал-Алӣ, Ал-Аъло, Ал-Мутаъол»
Аллоҳ таъоло фармуд: “Ва Ӯ Баландмартаба ва Бузург аст”.(Бақара, ояти:255). Ва фармуд: “Номи Парвардигори Баландмартабаатро ба покӣ ёд кун”. (Аъло, ояти:1). Ва фармуд: “Ӯ Донои ғайб ва ошкор, Бузургу Баландмартаба аст”. (Раъд, ояти: 9). Аллоҳ таъоло он зоте аст, ки барои Ӯ аз ҳама ваҷҳҳо дар зот, қадр, сифот, пирӯзмандӣ ва баландмартаба будан комил аст. Ӯ таъоло бар халқаш Олист ва ҳамаи чиз дар зери қаҳру султонии Ӯ мебошанд. Номи Ал-Алӣ ҳашт маротиба ва номи Ал-Аъло ду маротиба ва номи Ал-Мутаъол як маротиба дар Қуръон зикр шудааст. Бинобарин, барои Парвардигор тамоми мафоҳими улув ва бартарӣ аз ҳар ҷиҳат собит аст. Зоти Ӯ таъоло бартар ва болост. Ӯ фаротар аз ҳама махлуқот аст, ки дар болои Арш аст. Қадр ва ҷойгоҳи Ӯ таъоло волост. Сифот ва азамати Ӯ бартар ва болост. Ҳеҷ сифате аз сифоти махлуқ ба монанди сифати Ӯ таъоло нест, балки агар тамоми офаридаҳои Аллоҳ ҷамъ шаванд, наметавонанд баъзе аз мафоҳим ва маъонии як сифати Ӯ таъолоро комилан дарёбанд. Аллоҳ таъоло фармудааст: “Ва инсонҳо дар дониш ба Ӯ иҳота наёбанд”. Тоҳо:110. Аз ин рӯ равшан мешавад, ки Аллоҳ таъоло дар ҳама сифоташ ба ҳеҷ чизе монанд нест. Аллоҳ таъоло ягона Қаҳҳор аст, ки бо қудрат ва бартарии Худ бар тамоми махлуқот ғолиб аст. Ҳама махлуқот дар ихтиёри Ӯ таъоло ҳастанд. Ончи Аллоҳ нахоҳад, анҷом намеёбад. Аз ҳар ҷиҳат ҳама бандагон ба Ӯ таъоло ниёзманд ҳастанд. Агар тамоми инсонҳо барои сохтани чизе, ки Аллоҳ таъоло онро нахостааст, ҷамъ шаванд, наметавонанд коре бикунанд, зеро ин ҳама ба хотири камоли тавоноӣ ва нуфузи хости Ӯ таъоло аст.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

الشماتة خلق ذميم
ХУРСАНД ШУДАН БА МУСИБАТИ ДИГАРОН
ХУЛҚИ БАД АСТ
Албатта хурсанд шудан ба он мусибате, ки як бародарат дар ин дунё ба он гирифтор шудааст, манъ аст. Ва он хислати бад аст, ки соҳиби он муҳаббат ва меҳрубонӣ надорад. Хислати чунин инсон ҳамеша бадбиниву пастшуморӣ аст. Дар асл шахси мусалмон бояд дарду алами бародари мусалмонаш ҳамроҳ бикашад ва бо ғаму андӯҳи онҳо шарик бошад. Ва ин сифати бад ба инсон хорӣ меорад. Бинобарин Паёмбар ﷺ моро амр ба паноҳ ҷӯстан аз хурсанд шудан ба мусибати дигарон карданд: “Ба Аллоҳ таъоло аз гирифтор шудан ба сахтии бало ва сарнавишти бад ва қазовати нодуруст ва шод шудан ба мусибати дигарон, паноҳ ҷӯед”. Бухорӣ. Имом Шавконӣ раҳимаҳуллоҳ гуфт: “Паёмбар ﷺ аз шод шудан ба мусибати дигарон паноҳ ҷӯстанд ва моро ба паноҳ ҷӯстан амр карданд. Зеро чунин хислати бад ба нафси инсоният таъсир дорад, ки бояд бандагон аз чунин хислати бад бигирезанд. Ва агар пайрави чунин хислати бад бошанд, пас сабаб мешавад, ки ҳалолкардаҳои Аллоҳро ҳалол донанд”. Ба ҳар мусалмон воҷиб аст, ки аз сабабҳои ин хислати бад дурӣ ҷӯянд. Аз ҷумлаи он сабабҳо: 1. Аз ҳад зиёд ба манфиатҳои дунявӣ дил бастан. 2. Дӯст доштани нафси худ ва худпарастӣ ва поймол кардани ҳуқуқӣ дигарон. 3. Паст шуморидани дигарон. 4. Ба ҳама ҳасад кардан. 5. Бад дидани дигарон. Ва хурсанд шудан ба мусибати дигарон осори салбии бад дорад. Ибни Қайюм раҳмаҳуллоҳ гуфт: “Албатта бародаратро ба ягон гуноҳ тӯҳмат кардан, аз бузургтарин гуноҳ аст, ҳатто аз гуноҳе, ки худи он анҷом додааст ва ё мусибате, ки ба он гирифтор шудааст. Ва барои худпараст нашудан бояд аз ҳама гуноҳ ҳазар бояд кард”. Хурсанд шудан ба мусибати дигарон гоҳе акси ҳол гашта худи ӯ ба ҳамон мусибате, ки хурсанд гашта буд, гирифтор гардад.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

«الأول الآخر الظاهر الباطن »
«Ал-Аввал, Ал-Охир, Аз-Зоҳир, Ал-Ботин»
Аллоҳ таъоло фармуд: “Ӯ Аввал (нахустини ҳама) ва Охирини ҳама ва Ошкору Ниҳон аст ва Ӯ ба ҳар чиз Доно аст”. Сураи Ҳадид:3. Аввале, ки пеш аз Ӯ чизе нест ва ҳамаи чиз ба ҷуз Ӯ вуҷуд надоштанд. Ва Охир ва боқие, ки барои вуҷуди Ӯ охир нест ва баъд аз Ӯ чизе нест. Номи Аввал ва Охир дар Қуръони Карим як бор зикр шудааст. Ва Зоҳир, яъне бар ҳама чиз олист ва бар болои ҳамаи чиз аст, пас чизе аз Ӯ олитар нест. Ва Ботин, яъне наздиктар ба ҳама чиз аст, ки зери Ӯ чизе нест. Номи Зоҳир ва Ботин дар Қуръони Карим як бор зикр шудааст. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Бор Илоҳо! Ту Аввал ҳастӣ, ҳеҷ чизе пас аз Ту нест. Ва Ту Охир ҳастӣ ва баъд аз Ту чизе нест. Ва Ту Ошкор ҳастӣ ва бартар аз Ту чизе нест. Ва Ту Ниҳон ҳастӣ ва пинҳонтар аз Ту чизе нест”. Ин ҳадис далолат бар он мекунад, ки Ӯ таъоло дар камоли мутлақ ягона аст. Бинобарин бо ин тартиб Аввал ва Охир бар замон иҳотаи мутлақ дорад. Зоҳир ва Ботин бар макон иҳотаи мутлақ дорад. Пас Аввал бар ин далолат мекунад, ки тамоми чизҳо ба ғайри Ӯ таъоло аз нестӣ падид омадаанд. Аз рӯ банда бояд фазли Парвардигорро дар ҳар неъмати динӣ ва дунявӣ мавриди мулоҳиза қарор диҳад, чун Аллоҳ таъоло онро пайдо кардааст. Ва Охир бар он далолат мекунад, ки Ӯ таъоло сарваре аст, ки ҳама махлуқот барои рафъи ниёзҳои худ ба Ӯ рӯй меоранд ва ба Ӯ умедворанд ва аз Ӯ метарсанд ва ҳама хостаҳои худро аз Ӯ мепурсанд. Ва Зоҳир далолат бар Азамати Ӯ таъоло мекунад. Ва Ботин далолат аз розҳо, ниҳонҳо, сирри дарунӣ мекунад, ки Ӯ таъоло аз ҳама пӯшидаҳо огоҳ аст. Зоҳир ва Ботин бо ҳам зид нестанд, зеро ҳеҷ чизе ба монанди Аллоҳ таъоло нест.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ

خلق الستر
ХИСЛАТИ АЙБПӮШӢ
Паёмбар ﷺ фармуданд: “Аллоҳ таъоло бисёр боҳаё ва пардапӯш аст ва ҳаёву пардапӯширо дӯст медорад”. Абудовуд. Айбпӯшӣ хислати нек аст, ки аз худ муҳаббатро мерос мегузорад. Меваи айбпӯшӣ гумони нек аст. Айбпӯшӣ оташи фасодро хомӯш мекунад. Бо айбпӯшӣ як уммат ҳифз карда шуда бунёди онҳо давомнок мешавад. Бо айбпӯшӣ ахлоқи неки инсон қоим ёфта боқӣ мемонад. Ба шахси мусалмон воҷиб аст, ки айби ҳама мардумро бипӯшад ва гуноҳу бадиҳои онҳоро фош нагардонад. Инчунин ба инсон воҷиб аст, ки айби худро бипӯшонад, агарчанде он гуноҳ ё хатое бошад. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Ҳама афроди уммати ман бахшида мешаванд, магар касоне ки гуноҳашонро ошкор мекунанд. Ва яке аз тасдиқи ошкор кардани гуноҳ ин аст, ки шахсе дар шаб муртакиби гуноҳ шавад ва дар ҳоле, ки Аллоҳ гуноҳашро пӯшида аст. Ва дар вақти субҳ онро барои мардум ошкор бигӯяд: Эй фалонӣ, ман шаби гузашта чунин ва чунон кардам. Ин дар ҳоле аст, ки Аллоҳ гуноҳашро пӯшонда буд, вақте ки субҳ шуд, парда ва сатри Илоҳиро аз рӯйи худ бармедорад”. Бухорӣ. Айбпӯшӣ дар охират натиҷа ва оқибати нек дорад. Мо бояд аз кофтани айби мардум сахт ҳазар бикунем, зеро оқибати бади онро мо дар ин дунё пеш аз охират мечашем. Паёмбар ﷺ фармуданд: “Онҳое, ки айбу бадиҳои касеро ошкор мекунанд, Аллоҳ айбу бадиҳои онҳоро ошкор мекунад, агарчи он дар хонаашон аз мардум пинҳон бошад, ҷазои онҳо дар ин дунё пеш аз охират ба онҳо бирасад”. Абудовуд. Айби онҳое, ки инсонҳои хуб ҳастанд ва аз аҳли шарр нестанд, пӯшидани он амри мустаҳаб аст. Ва айбу гуноҳи онҳое, ки зарарашон ба ҳама мерасад ва насиҳате онҳоро ислоҳ намекунад, пас пӯшидани айбашон лозим нест. Айбпӯшӣ ин нашри муҳаббат ва улфат дар байни мардум аст. Ошкор кардани сирри мардум ва хоссатан шахсони маъруфу машҳур ҷоиз нест. Пас он қавме, ки айби худро дониста ислоҳ намешаванд, Аллоҳ аз онҳо розӣ намегардад.
اللغة الطاجيكية
Забони Тоҷикӣ